Fundamentalne zagadnienia w tej dziedzinie stanowią walka z ubóstwem, dążenie do osiągnięcia Milenijnych Celów Rozwoju, a także wiara w wartości polityki rozwoju ONZ.
Podstawę zaangażowania Norwegii w kwestie rozwoju stanowi ochrona praw jednostki i działanie na rzecz poprawy zdolności państw do spełniania swoich obowiązków wobec obywateli, jak i wzmocnienia zdolności obywateli w kwestii domagania się spełnienia swoich praw.
Norwegia ukierunkowuje działania na takie dziedziny, jak praworządność, prawa człowieka, ochrona środowiska/ochrona klimatu, edukacja, zdrowie oraz równouprawnienie kobiet i mężczyzn. Inwestycje na rzecz edukacji kobiet, opieki zdrowotnej oraz kwestii zapewnienia możliwości uzyskiwania dochodów, mają znaczący i dobrze udokumentowany wpływ na rozwój społeczny i wzrost ekonomiczny.
Kraje rozwijające się kształtują własną przyszłość
Rozwój społeczeństw może nastąpić wyłącznie w wyniku inicjatywy ze strony tychże społeczeństw. Kraje rozwijające się mają zarówno prawo, jak i obowiązek kształtowania własnej przyszłości. Zgodnie z rozumieniem Norwegii, właściwy rozwój społeczny uzależniony jest od prawidłowo funkcjonującego aparatu państwa, aktywnego społeczeństwa i stabilnej gospodarki. Kraje rozwijające się muszą samodzielnie dokonywać wyborów i ustalać priorytety w kwestiach sfery usług społecznych, demokracji, polityki, zatrudnień oraz zrównoważonego rozwoju gospodarczego.
Norwegia oferuje wsparcie dla realizacji wymienionych procesów w formie pomocy finansowej i doradczej.
Klimat i zasoby leśne
Zmiany klimatyczne przyczyniają się do pogłębiania ubóstwa. Dostosowanie do warunków klimatycznych polega przede wszystkim na zredukowaniu wrażliwości biednych krajów i społeczeństw na zmiany klimatu. Dzięki powołaniu będącej projektem rządu norweskiego Międzynarodowej Inicjatywy na Rzecz Ochrony Klimatu i Zasobów Leśnych, Norwegia pełni wiodącą rolę na arenie międzynarodowej w kwestii ochrony lasów deszczowych. Lasy te wiążą gazy cieplarniane, zapewniają odpowiednie warunki egzystencji różnorodnym gatunkom fauny i flory oraz stanowią podstawę istnienia zamieszkujących je pierwotnych społeczności. Solidna polityka ochrony środowiska naturalnego musi być integralną częścią polityki gospodarczej z uwzględnieniem polityki zatrudnień, wzrostu dochodów i produkcji, niezależnie od tego czy dotyczy to krajów ubogich, czy zamożnych.
Konflikty
Większość z trwających dziś konfliktów zbrojnych ma miejsce w krajach ubogich. W wielu spośród krajów współpracujących z Norwegią konflikty tego rodzaju występują, lub są to kraje w których ich wystąpienie jest wysoce prawdopodobne. Konflikty reprezentują wyzwania znacznie wykraczające poza obszar i ludność dotkniętą nimi w sposób bezpośredni. Destabilizacji ulegają kraje sąsiednie i całe regiony, które w najgorszym przypadku mogą zostać bezpośrednio zaangażowane w konflikt. Niektóre z konfliktów mogą powodować konsekwencje o wymiarze globalnym. Podstawę działalności na rzecz pokoju i pojednania stanowi poszanowanie i popularyzowanie praw człowieka. Cierpienia ludności cywilnej w wyniku konfliktów zbrojnych przybierają ogromne rozmiary. W ich kontekście szczególnie narażone na przemoc, również przemoc seksualną, są kobiety i dzieci. Norwegia w dalszym ciągu będzie kontynuować swoją działalność w krajach narażonych na wystąpienie konfliktów i traktuje ją w sposób priorytetowy.
Nielegalny przepływ kapitału i dostępność kapitału
Szybki wzrost gospodarczy świata przyczynił się do redukcji ubóstwa i wzrostu poziomu życia milionów ludzi. Kraje rozwijające się muszą mieć zapewniony dostęp do kapitału światowego i mechanizmów rozwoju gospodarczego, muszą poprawić kontrolę własnych zasobów finansowych i zapewnić odpowiednie warunki dla inwestycji na własnych rynkach. Norwegia wzmoży starania, aby się do tego przyczynić. Może to zostać osiągnięte między innymi poprzez stymulowanie wzrostu handlu, inwestycji, praworządności i indywidualnych transferów pieniężnych migrantów do krajów skąd pochodzą.
Kolejną dziedzinę traktowaną w sposób priorytetowy stanowi efektywna walka z nielegalnym przepływem kapitału. Ocenia się, że w krajach rozwijających się skala tego zjawiska sięga sumy odpowiadającej czterem tysiącom miliardów koron norweskich rocznie. Zwalczanie nielegalnego wykorzystywania rajów podatkowych stanowi w tym kontekście zagadnienie centralne.