Norwegia jest członkiem Organizacji Narodów Zjednoczonych od chwili jej założenia w 1945 roku. Pierwszy Sekretarz Generalny, Trygve Lie, był Norwegiem. ONZ zawsze była filarem uczestnictwa Norwegii w społeczności międzynarodowej. Norwegia przyznaje pierwszeństwo działaniom, które czynią ONZ silną i skuteczną organizacją, będącą kamieniem węgielnym międzynarodowego porządku prawnego i światowego systemu bezpieczeństwa - działaniom, które w ciągu ostatnich 15 lat zyskały na znaczeniu.
Porządek świata oparty na przewodnictwie ONZ leży w interesie Norwegii. Potrzebujemy ONZ, która działa na arenie międzynarodowej, która stanowi standardy i pełni rolę organu wykonawczego. Wszystkie państwa członkowskie muszą mieć możliwość wyrażenia swojej opinii, bez względu na ich wielkość i siłę. Jednak warunkiem właściwego funkcjonowania ONZ jest wydajna praca organizacji oraz posiadanie przez nią wiarygodności, zasobów niezbędnych do wykonywania zadań oraz właściwe kontrolowanie jej funduszy. Dlatego Norwegia wspiera nieustanne starania mające na celu zreformowanie ONZ.
Większa skuteczność ONZ
W latach 90-tych Norwegia wraz z pozostałymi państwami nordyckimi przedstawiła „Nordycki projekt reformy ONZ”, który koncentrował się głównie na sposobach poprawienia efektywności ONZ w obszarze społecznym i gospodarczym. Wiele propozycji wynikających z projektu zostało włączonych do pakietu reform Sekretarza Generalnego. Norwegia wspiera reformy i wielokrotnie wskazywała na niewspółmierność wagi zadań, jakie ONZ jest zobowiązana wykonywać, do środków finansowych i zasobów ludzkich udostępnianych przez państwa członkowskie w celu realizacji tychże zadań. Norwegia podkreśla, że reformy muszą uwzględniać poprawę koordynacji, zarówno między różnymi wyspecjalizowanymi agendami, jak i między ONZ a Międzynarodowym Funduszem Walutowym (IMF), bankami rozwoju regionalnego i Bankiem Światowym.
Zmniejszanie ubóstwa i rozwój społeczny
Norwegia uznaje wyspecjalizowane agendy i programy ONZ za ważne instrumenty wspierające rozwój gospodarczy i społeczny w najbiedniejszych krajach. We wrześniu 2000 roku przywódcy państw świata przyjęli Deklarację Milenijną zawierającą Milenijne Cele Rozwoju. Cele te obejmują m.in. obniżenie o połowę liczby osób żyjących w skrajnej nędzy. Mają one zostać osiągnięte do 2015 roku i są wiodącymi zasadami programów rozwojowych w całym systemie ONZ. Od 2000 roku na realizacji tych celów koncentrują się również działania podejmowane na rzecz rozwoju przez inne państwa i organizacje. Milenijne Cele Rozwoju stanowią trzon norweskiego Planu Działania na rzecz Walki z Biedą i są przewodnią ideą naszej współpracy na rzecz rozwoju.
Działania na rzecz pokoju
Norwegia aktywnie wspiera wysiłki mające na celu wzmocnienie zdolności ONZ w zakresie zapobiegania konfliktom i zarządzania antykryzysowego. Popiera również rolę ONZ w różnych trwających obecnie akcjach na rzecz pokoju. Norwegia jest siłą napędową prowadzonych przez ONZ działań na rzecz pokoju i była jednym z pierwszych krajów wybranych do uczestnictwa w pracach powołanej w 2006 roku Komisji Budowania Pokoju. Operacje pokojowe ONZ są ważnym narzędziem międzynarodowych działań na rzecz upowszechniania pokoju i bezpieczeństwa. Norwegia podkreśla rolę właściwej koordynacji pomiędzy militarnymi i cywilnymi aspektami prowadzonych przez ONZ działań pokojowych. Oznacza to, że działalność militarna, humanitarna i prorozwojowa muszą być postrzegane całościowo i muszą stanowić część ogólnej strategii zapewniającej trwały pokój. Norwegia prawnie zapewnić, że w planowaniu oraz wdrażaniu działań pokojowych brane będą również problemy i potrzeby kobiet, oraz że kobiety będą uczestniczyły we wszystkich działaniach na rzecz utrzymania oraz budowania pokoju.
Demokracja i prawa człowieka
Demokratyczny rozwój i poszanowanie praw człowieka są jednymi z głównych celów norweskiej polityki zagranicznej i rozwoju, a Norwegia aktywnie dąży do wzmocnienia roli ONZ w tych obszarach. Do dziedzin, na które Norwegia kładzie szczególny nacisk należą: ochrona ludności cywilnej podczas konfliktów, zapewnianie bezpieczeństwa obrońcom praw człowieka, jak również ochrona praw kobiet, dzieci i ludności rdzennej.
Wkład Norwegii do budżetu ONZ
Wysokość składki Norwegii wynosi 0,68% budżetu zwyczajnego ONZ i budżetów na utrzymanie sił pokojowych. Jednak jej obowiązkowe składki są niskie w porównaniu do składek opłacanych przez Norwegię dobrowolnie. W 2004 roku obowiązkowe składki Norwegii wyniosły łącznie niemal 130 mln NOK. Dobrowolne składki na rzecz organizacji ONZ (fundusze, programy i wyspecjalizowane agendy, za wyjątkiem Banku Światowego i funduszy rozwoju regionalnego) wyniosły w roku 2004 niemal 4,5 miliarda NOK. Według kalkulacji własnych ONZ Norwegia jest siódmym pod względem wielkości darczyńcą finansowym tej organizacji.
Norwegia znajduje się również w grupie państw, które są głównymi organami wykonawczymi w systemie ONZ i przekazują najwięcej środków na fundusze i programy ONZ. Na przykład Norwegia jest jednym z głównych darczyńców Programu UNDP, który koordynuje działania funduszy i programów ONZ na szczeblu krajowym, i z którym Norwegia ściśle współpracuje. Norwegia jest również reprezentowana w zarządach funduszy i programów ONZ.
Od czasu utworzenia ONZ, wielu Norwegów piastowało w niej wysokie stanowiska. Trygve Lie był pierwszym Sekretarzem Generalnym; była premier Gro Harlem Brundtland piastowała funkcję Dyrektora Generalnego Światowej Organizacji Zdrowia (WHO); Thorvald Stoltenberg, były Minister Spraw Zagranicznych, pełnił rolę Wysokiego Komisarza ds. Uchodźców; Jan Egeland jest Podsekretarzem Generalnym ds. Humanitarnych i Koordynatorem Pomocy w sytuacjach Kryzysowych; były premier Kjell Magne Bondevik jest Specjalnym Humanitarnym wysłannikiem Sekretarza Generalnego do Rogu Afryki; Terje Rød-Larsen, który od 1999 roku jest Specjalnym Wysłannikiem Sekretarza Generalnego na Bliski Wschód, a obecnie również Wysłannikiem Specjalnym ds. wdrażania rezolucji 1559 Rady Bezpieczeństwa, zaś Geir O. Pedersen jest Osobistym Przedstawicielem Sekretarza Generalnego ds. Południowego Libanu.
Obecnie Norwegia finansuje również od 50 do 60 niższych stanowisk urzędniczych w różnych agendach ONZ. Każdego roku powoływanych jest około 15 – 20 nowych urzędników finansowanych przez Norwegię.