W ciągu jednego wieku Norwegia przeobraziła się z cichego, rolniczego społeczeństwa w dynamiczny i nowoczesny kraj o znaczącej pozycji międzynarodowej. Norwegia jest jednym z największych na świecie eksporterów ropy naftowej i należy do światowych liderów w wielu dziedzinach przemysłu, takich jak akwakultura, przemysł morski, hydroenergetyka, ochrona środowiska, energetyka, technologia i telekomunikacja.
W przeszłości większość Norwegów zarabiała na życie łącząc prowadzenie działalności rolniczej na małą skale oraz parając się wieloma dodatkowymi zajęciami związanymi z leśnictwem, łowiectwem i rybołówstwem. Z uwagi na klimat i ukształtowanie terenu Norwegii, przetrwanie jej obywateli zależało często od umiejętności dostosowania się oraz pomysłowości.
Wykorzystywanie bogactw naturalnych
Gospodarka Norwegii zawsze była blisko związana z licznymi zasobami naturalnymi. Tradycja eksportowania dużych ilości drewna, ryb, minerałów i innych surowców sięga czasów średniowiecza. Około roku 1900 przystąpiono do ujarzmiania licznych wodospadów występujących w kraju, w celu zapewnienia elektryczności dla energochłonnych zakładów przemysłu metalurgicznego, chemicznego i papierniczego.
Istotną rolę w norweskiej gospodarce odgrywa morze. Transport surowców położył podwaliny pod przejęcie przez Norwegię roli lidera pod względem wielkości floty handlowej. Tradycja ta była również podstawą szeregu obecnych działań związanych z morzem, m.in. w sektorach ropy naftowej i gazu, wyposażenia okrętów oraz produkcji i handlu owocami morza. Jednak w ostatnich latach jednym z najszybciej rozwijających się sektorów w kraju stała się turystyka.
Rozwój rejonu dalekiej północy (Morze Barentsa, norweski północy szelf kontynentalny, Svalbard oraz rejon Arktyki) nabierze w przyszłości coraz większego znaczenia, a obszarowi temu poświęcana będzie coraz większa uwaga ze względu na eksploatację złóż ropy naftowej, biologię mórz, geologię arktyczną, zasoby ryb, badania nad zmianami klimatycznymi oraz ogólne zarządzanie daleką północą.
Społeczeństwo oparte na wiedzy
W ciągu zaledwie kilku dziesięcioleci gospodarka Norwegii przekształciła się z gospodarki opartej na zasobach naturalnych w gospodarkę opartą na wiedzy. Norweski sektor gospodarczy pracuje nad rozwojem opłacalnych, bezpiecznych dla środowiska i technologicznie zaawansowanych rozwiązań, które mają zwiększyć produktywność przemysłu i poprawić wydajność. Skoncentrowanie się na pracach badawczo-rozwojowych i przedsięwzięciach typu joint venture z zagranicznymi firmami stymuluje rozwój nowych obszarów specjalistycznej wiedzy, do których należą: oprogramowanie, technologia telekomunikacyjna, technologie kosmiczne, sektor inżynieryjny oraz biotechnologia.
Handel zagraniczny
Norwegia eksportuje około czterdziestu procent wytwarzanych przez siebie dóbr i usług, a jej import odpowiada około jednej trzeciej produktu narodowego brutto. Do głównych rynków zbytu należy region nordycki i Europa, choć niektóre produkty, na przykład ropa naftowa, gaz ziemny, surowce mineralne i owoce morza są z powodzeniem sprzedawane we wszystkich krajach świata. Choć Norwegia nie jest członkiem Unii Europejskiej (UE), jej przynależność do Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) zapewnia pełny dostęp do rynku wewnętrznego UE. Obecnie państwa UE mają około 75-procentowy udział w handlu zagranicznym Norwegii.