Norwegia jest wysoko rozwiniętym i uprzemysłowionym krajem o otwartej gospodarce zorientowanej na eksport. Często wymieniana jest jako jedno z najbogatszych państw świata i zajmuje szczytowe miejsca w rankingach pod względem stopy życiowej, średniej długości życia, ogólnego stanu zdrowia społeczeństwa i warunków mieszkaniowych.
Wysoki poziom bogactwa materialnego wynika po części z obfitości zasobów naturalnych, a po części z udziału Norwegii w uprzemysławianiu Europy Zachodniej z uwagi na bliskość największych rynków. Norwegia aktywnie wdraża środki restrukturyzacyjne potrzebne do stymulowania rozwoju gospodarczego. Rozległa wymiana handlowa oraz kontakty z innymi krajami dały norweskiemu przemysłowi podstawę do rozwoju zaawansowanej gospodarki. Wysokie nakłady inwestycyjne na urządzenia produkcyjne, unowocześnianie i upowszechnianie kształcenia oraz wiedza specjalistyczna z zakresu techniki i organizacji w przemyśle i administracji publicznej również przyczyniają się do wspierania wzrostu gospodarczego.
Wiek XX był dla Norwegii okresem ciągłego i dynamicznego rozwoju gospodarczego. Od lat 70-tych przemysł naftowy skupiony na Morzu Północnym odgrywa dominującą rolę w norweskiej gospodarce. Gleby uprawne zajmują tylko 21% powierzchni Norwegii (ziemia uprawna 3%, lasy gospodarcze 18%). Norwegia nie jest członkiem Unii Europejskiej (UE), ale uczestniczy we wspólnym rynku UE jako sygnatariusz Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG), zawartego między państwami członkowskimi UE i Europejskim Stowarzyszeniem Wolnego Handlu (EFTA).