Osiągnięcie wysokiego poziomu zatrudnienia było jednym z priorytetów programu politycznego powojennej Norwegii. Eksploatacja pól naftowych na Morzu Północnym w latach 70-tych, w powiązaniu z aktywną polityką rynku pracy, przyczyniła się do znacznie większego obniżenia poziomu bezrobocia w Norwegii niż w innych uprzemysłowionych krajach. Jednak od lat 80-tych w wyniku globalizacji gospodarki Norwegia łatwiej ulega światowym trendom, a poziom bezrobocia zwykle odzwierciedla teraz wahania na szczeblu międzynarodowym. W 2002 roku stopa bezrobocia wyniosła 3,9% siły roboczej.
Sieć państwowych urzędów pośrednictwa pracy, funkcjonująca na szczeblu okręgów i gmin, należy do jednych z najważniejszych instrumentów norweskiej polityki rynku pracy. Organa władzy publicznej wdrożyły również szeroko zakrojone środki na rzecz zatrudnienia, takie jak współfinansowanie wynagrodzeń w przypadku przedsiębiorstw zatrudniających nowych pracowników, inicjatywy szkoleniowe i programy pośrednictwa pracy oraz specjalne środki nakierowane na osoby mające ograniczony wybór miejsc pracy.
W okresie międzywojennym Norwegia, podobnie jak pozostałe państwa Europy, została dotknięta masowym bezrobociem. Okres szczytowy przypadł na 1933 rok, kiedy to jedna trzecia zrzeszonej w związkach zawodowych siły roboczej została bez pracy. W czasie rekonstrukcji po II Wojnie Światowej osiągnięty został w Norwegii wielostronny polityczny konsensus, który zakładał, że pełne zatrudnienie będzie jednym z najważniejszych celów nowej polityki gospodarczej kraju. Od tego czasu jest on utrzymywany przez kolejne ekipy rządzące.
Choć przemysł naftowy na Morzu Północnym stworzył wiele nowych miejsc pracy w Norwegii, na początku lat 80-tych stopa bezrobocia zaczęła rosnąć. Problemy związane z nadmiernym przyspieszeniem tempa wzrostu gospodarczego w Norwegii oraz w gospodarce światowej doprowadziły do kolejnego i jednocześnie poważniejszego wzrostu bezrobocia, który rozpoczął się w latach 1987-1988.
W ostatnich latach wielkość siły roboczej ustabilizowała się na poziomie 2,0 – 2,1 mln pracowników. Liczba zatrudnionych kobiet znacząco wzrosła w latach 80-tych i od tego czasu utrzymuje się na wysokim poziomie. W norweskiej sile roboczej dość znaczny udział mają pracownicy zatrudnieni w niepełnym wymiarze godzin. Niemal połowa wszystkich kobiet i około 10% wszystkich mężczyzn pracuje poniżej 36 godzin tygodniowo.