Polityka gospodarcza Norwegii ma na celu stabilizację i przeciwdziałanie bezrobociu i inflacji, stymulowanie rozwoju gospodarczego oraz wywieranie wpływu na strukturę przemysłu i podział dochodu.
Słabo uprzemysłowione regiony podlegają łagodniejszemu traktowaniu w zakresie opodatkowania niż pozostałe obszary, a w celu wspierania w poszczególnych regionach sektora przemysłowego, rolnictwa, rybołówstwa i niektórych innych gałęzi przemysłu, utworzone zostały instytucje kredytowe. Celem takich programów jest promowanie innowacyjności, utrzymanie tradycyjnego przemysłu i zapobieganie nagłemu zanikowi przemysłu lokalnego.
Oprócz polityki finansowej i kredytowej, organa władzy centralnej prowadzą tzw. politykę dochodową, która zakłada podejmowanie środków w celu wywierania wpływu na wynik negocjacji w zakresie płac oraz rozliczeń z rolnikami i rybakami, i tym podobne.
Podział dochodu dokonywany jest głównie w drodze regulowania i ustalania stawek podatku dochodowego i świadczeń socjalnych, również tych z państwowego systemu ubezpieczeń społecznych.
W celu promowania rozwoju nowych gałęzi przemysłu, wprowadzono ulgi podatkowe z tytułu nakładów na prace badawczo-rozwojowe oraz zagwarantowano ze strony Państwa wsparcie dla działalności badawczej.