Dobrobyt i wzrost gospodarczy Norwegii zależą od dobrych ramowych warunków dla handlu z innymi krajami. Dlatego też Norwegia aktywnie uczestniczyła w opracowaniu zestawu obowiązujących obecnie międzynarodowych przepisów handlowych i była jednym z 23 państw, które opracowały w roku 1947 Układ Ogólny w Sprawie Ceł i Handlu (GATT). Owe międzynarodowe regulacje zostały dodatkowo wzmocnione i rozszerzone po przekształceniu GATT w Światową Organizację Handlu (WTO) w roku 1995. Obecnie WTO jest organizacją globalną, zrzeszającą około 150 państw członkowskich i z wieloma krajami do owego członkostwa kandydującymi.
Przepisy WTO ochraniają państwa przed dyskryminacją, protekcjonizmem i dominacją najsilniejszych graczy w handlu światowym. Sprzyjają również globalnemu wzrostowi i rozwojowi. Taryfy celne na produkty przemysłowe uległy w ciągu ostatnich 50 lat znaczącemu obniżeniu. Ponadto, w ramach WTO funkcjonują obecnie umowy dotyczące handlu produktami rolnymi, usługami (GATS), oraz umowy regulujące handlowe aspekty praw własności intelektualnej, takie jak patenty, marki i prawa autorskie(TRIPS). System rozwiązywania sporów zapewnia organizacji narzędzia do bardziej radykalnych działań i pozwala na egzekwowanie praw przysługującym należącym do niej państwom.
Nadal jednak w wielu obszarach istnieją istotne przeszkody dla handlu. Podczas Konferencji Ministerialnej WTO, która odbyła się w Doha, państwa członkowskie zadecydowały o rozpoczęciu nowej rundy negocjacji, którym przyświecać miał cel dalszego eliminowania barier handlowych. Ustalono, że szczególny nacisk należy położyć na potrzeby państw rozwijających się.
Produkty norweskiego przemysłu, podobnie jak eksport ryb, nadal borykają się na wielu rynkach z poważnymi barierami celnymi. Podczas obecnej rundy negocjacji głównym celem Norwegii jest zmniejszenie ceł na ryby i produkty rybne, a zwłaszcza na produkty przetworzone.
Norwegia eksportuje usługi o wartości sięgającej około 176 miliardów NOK w roku 2004, co stanowi około 24 procent jej wpływów z eksportu. Lepszy dostęp do rynku transportu morskiego i innych usług morskich, usług energetycznych, telekomunikacyjnych oraz ubezpieczeń morskich ma dla Norwegii znaczenie szczególne. Norwegia koncentruje się głównie na usługach handlowych, które znacząco wspierają pozostałe rodzaje działalności gospodarczej. Norwegia sprzeciwia się jednocześnie naciskom na otwieranie rynku kluczowych usług publicznych i jest przeciwna stawianiu najmniej rozwiniętym krajom surowych wymogów negocjacyjnych.
Posługiwanie się środkami ochronnymi oraz nakładanie ceł antydumpingowych stanowi coraz większy problem i może ograniczać dostęp do rynku. Ograniczenia te cały czas dotyczą norweskich produktów, szczególnie ryb hodowlanych - zarówno w Stanach Zjednoczonych jak i w Unii Europejskiej. W związku z tym Norwegia dokłada w ramach WTO starań, aby utrudniać wprowadzanie takich rozwiązań dla celów protekcjonistycznych.
Norwegia pragnie wspierać dobrze prosperujący krajowy sektor rolniczy, by zapewnić sobie bezpieczeństwo żywnościowe, zachować wzorce osadnictwa wiejskiego i żywy krajobraz kulturowy. Wysoki poziom kosztów oznacza, że Norwegia jest uzależniona od utrzymywania zarówno pewnego poziomu ceł ochronnych oraz zapewniania dotacji dla rolnictwa. Z drugiej strony, eksport rolny jest ważny dla wielu krajów, nie tylko tych rozwijających się. Członkowie WTO zobowiązali się do liberalizacji handlu produktami rolnymi na drodze redukcji ceł i zmniejszania zasięgu programów pomocowych. Jednak trudno było uzyskać zgodę co do sposobu realizacji tego zobowiązania.
Norwegia jest również bardzo zainteresowana przyczynianiem się do ogólnoświatowego dobrobytu. Ponad trzy czwarte ze 150 państw członkowskich WTO to kraje rozwijające się, a handel zagraniczny stanowi niezwykle istotny instrument dla zwiększania ich wpływów i budowania podstaw dla silniejszego wzrostu gospodarczego. Tak więc, w swej działalności prowadzonej w ramach WTO, Norwegia kładzie nacisk na realizowanie szczególnych potrzeb krajów rozwijających się.
Norwegia z zadowoleniem przyjęła wyniki odbywającej się w grudniu 2005 roku w Hong Kongu Konferencji Ministerialnej WTO, podczas której podjęto kilka decyzji ważnych dla krajów rozwijających się (a w szczególności dla tych najmniej rozwiniętych), oraz przygotowano plany zakończenia rozpoczętych w Doha negocjacji do końca roku 2006. Dzięki swemu konstruktywnemu wkładowi, Norwegia dołoży wszelkich starań, by sprawić, że wynik negocjacji z Doha doprowadzi do zrównoważonych ustaleń uwzględniających interesy wszystkich biorących w nich udział stron.