Zabytki archeologiczne stanowią ślady dawnej działalności człowieka. Najstarszym znaleziskiem w Norwegii są pozostałości po osadzie założonej na wyspie Magerøy w regionie Finnmark około 12 000 lat temu. Pierwszą ustawę chroniącą zabytki archeologiczne uchwalono w roku 1905. Na przestrzeni lat była ona wielokrotnie nowelizowana w odpowiedzi na zmiany społeczne i wyższy poziom wiedzy o różnych typach zabytków i miejscach o znaczeniu historycznym. Ustawa o dziedzictwie kulturowym automatycznie chroni wszystkie zabytki i tereny archeologiczne i architektoniczne pochodzące sprzed roku 1537. Budynki wzniesione przed rokiem 1649 rokiem również podlegają ochronie na mocy ustawy.
Obecnie Norwegia dąży do ochrony i zabezpieczania reprezentatywnego zbioru zabytków i stanowisk archeologicznych pochodzących z różnych okresów i charakteryzujących się różnorodnością typów.
Norweskie stanowiska archeologiczne obejmują rejony prehistorycznej sztuki naskalnej. Skandynawska sztuka naskalna jest ważnym elementem światowego dziedzictwa kultury.
Dyrekcja ds. Dziedzictwa Kulturowego przystąpiła do realizacji programu ochrony norweskich rzeźb skalnych. W Norwegii znajduje się również blisko 90 stanowisk z ruinami budowli z okresu średniowiecza. Większość z nich to kościoły, lecz wśród pozostałych znajdują się również pozostałości klasztorów, zamków i fortec. Dyrekcja ds. Dziedzictwa Kulturowego uruchomiła ostatnio program mający na celu ochronę tego typu stanowisk.