Na dziedzictwo architektoniczne Norwegii składa się wiele różnych typów obiektów, począwszy od ruin i kościołów typu stavkyrke, przez różnorakie budowle średniowieczne, aż po bliższe współczesności gmachy i złożone instalacje. Znaczna część starszego dziedzictwa architektonicznego Norwegii jest związana z rolnictwem.
Ochrona dziedzictwa architektonicznego jest istotna z wielu powodów. Po pierwsze, stanowi ono unikalne źródło wiedzy o przeszłości danego kraju. Dla społeczności lokalnych budowle mogą mieć symboliczną wartość, wzmagając poczucie wagi historycznej i tożsamości mieszkańców. Równie istotne jest zabezpieczenie estetycznych i artystycznych cech obiektów. W końcu, rozsądne gospodarowanie dziedzictwem architektonicznym jest niezwykle ważne z punktu widzenia globalnych wysiłków podejmowanych na rzecz osiągania zrównoważonego rozwoju oraz obniżania konsumpcji zasobów materialnych i zmniejszania zanieczyszczenia.
Środowisko zabudowane ma znaczący udział w całkowitym kapitale Norwegii. Dlatego też gospodarowanie dziedzictwem architektonicznym powinno uwzględniać rozsądne korzystanie z dużej części ogółu inwestycji społeczeństwa, zarówno w kategoriach ekonomicznych, jak i ekologicznych. Wyniki badań pokazały, że utrzymanie zabytkowych obiektów zamiast ich burzenia i wznoszenia na ich miejscu nowych, może znacząco zmniejszyć zanieczyszczenie, zredukować wytwarzanie odpadów i obniżyć zużycie energii. Innymi słowy, ich ochrona istotnie i bezpośrednio przyczynia się do osiągania zrównoważonego rozwoju.
Norwegia prowadzi kompleksowy rejestr zabytkowych obiektów, który stanowi unikalny na szczeblu krajowym spis. Jest on udostępniany władzom lokalnym w całym kraju w urzędowym rejestrze nieruchomości, adresów i obiektów (Rejestr GAB). Zarząd ds.Dziedzictwa Kulturowego objął również krajowym rejestrem (rejestr Askeladden) podlegające ochronie zabytki i stanowiska archeologiczne i architektoniczne. Rejestr jest skutecznym narzędziem włączającym informacje o zabytkach i miejscach o znaczeniu historycznym do procesu planowania rozwoju miast.
Gwałtowne zmiany zachodzące obecnie w społeczeństwie zwiększają nacisk na pewne aspekty dziedzictwa architektonicznego, na przykład w obszarach miejskich i tradycyjnych strefach przemysłowych. Norweskie władze odpowiedzialne za dziedzictwo architektoniczne są szczerze zainteresowane aktywnym udziałem w procesie rozwoju miast, w celu promowania roli norweskiego dziedzictwa architektonicznego jako żywotnego źródła społecznego poczucia tożsamości i ciągłości. Działania te nie tylko zwiększają dobrobyt w społeczeństwie, ale także uwidaczniają, jak można w udany sposób łączyć ochronę i rozwój.
Kościoły typu stavkyrke, których w Norwegii zachowało się 28, uznawane są za ważny wkład w światowe dziedzictwo architektoniczne. Dyrekcja ds. Dziedzictwa Kulturowego przystąpiła do realizacji specjalnego programu, którego celem jest ochrona wszystkich norweskich kościołów tego typu.