Na dziedzictwo kulturowe kraju składają się wszystkie ślady działalności ludzkiej w środowisku fizycznym. Są to niezastąpione źródła informacji o życiu i działaniach człowieka oraz historycznym rozwoju rzemiosł artystycznych, technik i sztuki. Jako że zabytki, miejsca o znaczeniu historycznym oraz środowiska kulturowe są zasobami nieodnawialnymi, gospodarowanie nimi musi opierać się na długoterminowej perspektywie. Zabytki i miejsca składające się na dziedzictwo kulturowe są dla wielu osób źródłem emocjonalnych i estetycznych przeżyć, a współczesne społeczeństwo może czerpać korzyści z ochrony i aktywnego korzystania z tego kulturowego dziedzictwa.
-Zarząd ds. Dziedzictwa Kulturowego jest odpowiedzialny za zarządzanie wszystkimi obiektami i miejscami o znaczeniu archeologicznym i architektonicznym oraz środowiskami kulturowymi zgodnie z obowiązującą legislacją. Podlega on Ministerstwu Ochrony Środowiska i odgrywa kluczową rolę w publicznym zarządzaniu środowiskiem naturalnym.
W każdym okręgu funkcjonują służby odpowiedzialne za ochronę dóbr kultury w powiązaniu z ogólną administracją ds. dziedzictwa kulturowego. Do zadań tych służb należy doradzanie organom administracji okręgowej w kwestiach zarządzania dobrami kultury oraz zapewnianie, aby chronione zabytki, miejsca i środowiska kulturowe były uwzględniane w procesie planowania na szczeblu okręgu i gminy. Na obszarach zamieszkiwanych przez Lapończyków (Saamów) takie same zadania, jakie stoją przed okręgowymi służbami ochrony dziedzictwa kulturowego, realizuje Sámediggi (lapoński parlament).
Muzea Archeologiczne sprawują nadzór nad wykopaliskami i badaniami zabytków i terenów archeologicznych.
Muzea Morskie są odpowiedzialne za obiekty na dnie morza.
Zgodnie z obowiązującymi archipelag Svalbard uregulowaniami w zakresie dziedzictwa kulturowego, nad ochroną dóbr kultury na Svalbardzie czuwa Urząd Gubernatora.
Cel gospodarowania dziedzictwem kulturowym został określony w Ustawie o Dziedzictwie Kulturowym, w której zapisano, iż obowiązkiem kraju jest roztoczenie opieki nad obiektami i miejscami o znaczeniu archeologicznym i architektonicznym oraz nad środowiskami kulturowymi, jako że są one „częścią naszego dziedzictwa kulturowego i tożsamości oraz elementem w ogólnym zarządzaniu środowiskiem naturalnymi i gospodarowaniu zasobami”. Na mocy przepisów Ustawy Dyrekcja ds. Dziedzictwa Kulturowego może wystosować nakaz ochrony budynków, zespołów budynków i krajobrazów mających znaczenie dla kultury. Ustawa o Dziedzictwie Kulturowym reguluje również stosunki między organami władzy i właścicielami objętych ochroną obiektów i miejsc. Jednak w ten sposób chroniony jest tylko ułamek dziedzictwa kulturowego Norwegii. Istnieje ogromna liczba budynków i innych obiektów czy miejsc uznawanych za godne ochrony z uwagi na swoje cechy i znaczenie dla otaczającego środowiska. Mogą być one chronione w drodze powołania się na inne akty prawne, na przykład na Ustawę o Budownictwie i Planowaniu. Jednak najlepszą metodą konserwatorskiej ochrony jest zachęcanie właścicieli tych obiektów i miejsc do zachowania ich unikalnych właściwości niezależnie od tego, czy są one prawnie chronione, czy też nie.