Norweska architektura w latach 80-tych XX wieku

Ruch postmodernistyczny z lat 80-tych nigdy nie nabrał takiego rozmachu, jak funkcjonalizm w latach 30-tych. Wielu architektów postrzegało postmodernizm jako zdradę modernizmu, toteż w Norwegii powstało w tym okresie relatywnie niewiele znaczących konstrukcji architektonicznych.

Niemniej jednym z ważniejszych przykładów jest przeprowadzona w Oslo przebudowa należącego do Scandinavian University Press sztampowego, siedmiopiętrowego biurowca w zabawny, wielokształtny i pełen ekspresji obiekt (Jan Digerud i Jon Lundberg, 1980). Do dwóch kolejnych godnych uwagi projektów postmodernistycznych – oba autorstwa Arne Henriksena, architekta wykonującego prace dla Norweskich Kolei Państwowych – można zaliczyć mały dworzec kolejowy Holmia Station na przedmieściach Oslo oraz wagonownię w Lodalen. Każdy z tych obiektów został nagrodzony najbardziej prestiżową w Norwegii nagrodą architektoniczną – Certyfikatem dla Wybitnego Obiektu Architektonicznego przyznawanym przez Fundację im. Antona Christiana Houena – będącą dowodem zawodowej akceptacji postmodernistycznej fali.

Postmodernizm zrodził się jako protest wobec dostrzegalnego braku ekspresji w modernizmie. Dał współczesnym architektom zwiększone poczucie wolności w poszukiwaniu przez nich nowych kierunków. Wiodący architekci, na przykład Lund i Slaatto, nadal koncentrowali się na projektach prac strukturalistycznych, choć w latach 80-tych ich obiekty stały się bardziej zróżnicowane i bogatsze w ekspresyjne detale. Zaprojektowana przez nich nowa siedziba Norweskiego Banku Centralnego (1986) obejmuje cały kompleks budynków w centrum Oslo, które w harmonijny sposób zostały wkomponowane w starą zabudowę. Rozmiary ośrodka kultury Sølvberget w Stavanger (1987) zostały tak zróżnicowane, ażeby uzupełniać architekturę znajdujących się w sąsiedztwie drewnianych domów. Kościół Św. Magnusa (1988) w Lillestrøm został zbudowany z modułowych elementów, które tworzą duże, zaokrąglone sanktuarium z kaplicą na każdym boku. Choć budowla ta jest wytworem współczesności, respektuje ona tradycyjne pojęcie obiektu sakralnego.


Źródło: Opracowanie: Norweskie Muzeum Architektury   |   Umieść w swojej sieci   |   print