W latach 90-tych norwescy architekci powrócili do korzeni modernizmu. Zarówno budynki mieszkalne, jak i biurowce wyposażano w duże, gładkie elewacje i wyraźne geometryczne przestrzenie przywodzące na myśl funkcjonalizm z lat 30-tych. Obiektem cieszącym się największym uznaniem jest wyróżniona nagrodą siedziba norweskich Służb Meteorologicznych i Akredytacyjnych w Kjeller (1997), zaprojektowana przez Kristin Jarmund.
Współcześni architekci często łączą różne podejścia stylistyczne w celu osiągnięcia wykwintnego i wyrafinowanego wyglądu. Przykładem takiej fuzji jest zaprojektowany przez Kari Nissen Brodtkorb budynek Stranden (1990). Stoi on na samym końcu Aker Brygge w Oslo, przemysłowego nabrzeża przekształconego na sklepy, biura i rezydencje. Przyległy do niego suchy dok nadaje nieruchomości kształt trójkąta z dwóch stron otoczonego wodą. Sam budynek przypomina dziób statku, a skojarzenie to wzmacnia jeszcze krzywizna dachu. Jednak pomalowane na czarno stalowe elementy oraz nieotynkowane ściany z cegieł przywodzą na myśl angielski magazyn. Powstał zatem budzący skojarzenia i ciekawy budynek.
Kolejnym przykładem złożonej architektury jest Biblioteka Tønsberg (1992) zaprojektowana przez Ivara Lunde i Mortena Løvsetha. Jest to nowoczesny budynek o dużych przeszklonych elewacjach zachęcających przechodniów do wejścia. Jednak nie jest to tylko szklane pudełko; cała struktura to złożona kompozycja wywołująca bogactwo skojarzeń. Częste wykorzystanie krzywizn nawiązuje do okrągłego kościoła w pobliskich ruinach średniowiecznego klasztoru.
W 1989 roku niewielka norweska firma architektoniczna Snøhetta wygrała historyczny konkurs na zaprojektowanie nowej Biblioteki Aleksandryjskiej. Był to najważniejszy międzynarodowy konkurs, w jakim kiedykolwiek zwyciężyła norweska firma. Gmach biblioteki, nazwany przez międzynarodowe magazyny architektoniczne budynkiem przełomowym, został ukończony w roku 2001. Niedługo potem Snøhetta umocniła swoją pozycję na świecie wygrywając przetargi na zaprojektowanie nowego budynku opery w Oslo oraz Turner Centre w Margate w Wielkiej Brytanii.
Przełom dokonany przez firmę Snøhetta w latach 90-tych był częścią szerszego zjawiska, dzięki któremu świat zwrócił uwagę na norweskich architektów. Czołowe czasopisma architektoniczne publikowały specjalne wydania poświęcone norweskiej architekturze współczesnej. Kjell Lund i Nils Slaatto zostali honorowymi członkami Amerykańskiego Instytutu Architektów, Niels Torp zdobył międzynarodowe uznanie dzięki swojemu nowatorskiemu projektowi siedziby Scandinavian Airlines System (SAS) w Sztokholmie, a Sverre Fehn został laureatem Nagrody Pritzkera w Dziedzinie Architektury, zajmując miejsce wśród najznakomitszych architektów stulecia.
Wydanie 12:2004 japońskiego periodyku „Architektura + Urbanistyka” poświęcone jest architekturze norweskiej, zaś jego tematem przewodnim jest „Norwegia: Fehn i jego współczesne dziedzictwo”.