W starożytnej bibliotece w Aleksandrii znajdował się największy zbiór piśmiennictwa starożytności. Wraz z pożarem, który strawił bibliotekę w V wieku, na zawsze przepadł olbrzymi skarb starożytnych mądrości.
W 1989 roku władze Egiptu rozpisały konkurs architektoniczny na najlepszy projekt nowej, kompleksowej Biblioteki Aleksandryjskiej. Do konkursu stanęło około 650 zespołów architektów. Wielką niespodzianką było przyznanie pierwszej nagrody małej norweskiej firmie Snøhetta, która nigdy nie zwyciężyła w żadnym konkursie i miała na swoim koncie zaledwie kilka dużych obiektów. Nowa Biblioteka Aleksandryjska, zwana Bibliotheca Alexandrina, została udostępniona w 2002 roku i jest powszechnie uznawana za jedną z najważniejszych realizacji architektonicznych ostatnich dziesięcioleci.
Biblioteka jest okazała i prosta zarazem. Pod względem konstrukcyjnym budowla jest ukośnie ściętym stojącym walcem, którego geometryczna wyrazistość ma wiele wspólnego z potężnymi strukturami wznoszonymi w starożytnym Egipcie. Prosta linia przekłuwająca cylindryczny kształt Biblioteki jest w rzeczywistości pomostem dla odwiedzających, zapewniającym przejście z Uniwersytetu Aleksandryjskiego, położonego na południe od Biblioteki. Pomost przecina ulicę o dużym natężeniu ruchu, sięga drugiego piętra Biblioteki i ciągnie się dalej, aż do placu przed głównym wejściem, po wychodzącej na morze, północnej stronie gmachu.
Na zachód od pomostu większa część powierzchni cylindra została nacięta tworząc pustą przestrzeń, w której umiejscowiono główne wejście do Biblioteki. Otwiera się ono na frontowe drzwi starszej sali konferencyjnej i wydaje się okazywać szacunek temuż przyległemu budynkowi. Pomiędzy tymi dwoma obiektami znajduje się pokryty kostką brukową plac. Wtopiona weń ogromna kula kryje w sobie planetarium.
Od budowli o cylindrycznym kształcie odcięty został skośny fragment. Zwykle utworzyłoby to eliptyczną powierzchnię, lecz architekci bazowali na eliptycznym, lekko odchylonym od pionu walcu. W ten sposób obszar na parterze oraz nachylona płaszczyzna dachu tworzą idealne koła. Wszystkie wychylone ściany biblioteki zwrócone są na północ ku morzu, tak jak nachylona płaszczyzna dachu. Choć właściwy walec jest formą statyczną, nieregularności bibliotecznego gmachu dają wrażenie ruchu, które jest spotęgowane przez pionowe wysunięcie 10-piętrowego budynku z 10 m pod ziemią do 32 m powyżej jej powierzchni.
Zwrócona w stronę południową ściana cylindra pokryta jest granitowymi płytami, które nie zostały odcięte piłą, ale odłupane od dużych bloków. W efekcie uzyskano nierówną powierzchnię o miękkich konturach. Na granitowych płytach wyryto litery z alfabetów wszystkich państw świata. Przesuwanie się słońca po niebie oraz refleksy sztucznego światła odbijającego się w przyległym basenie tworzą dynamiczną grę cieni na grawerowanych symbolach, przywodząc na myśl ściany starożytnych egipskich świątyń. Ogromne wrażenie robi obszerny hall główny Biblioteki – jest to półkole o średnicy 160 m. Zakrzywiona ściana została wykonana z betonowych elementów o otwartych pionowych spoinach, natomiast ściana prosta została wyłożona szlifowanym czarnym kamieniem z Zimbabwe. Podłoga dzieli się na siedem tarasowych poziomów, które opadają w kierunku północnym, ku Morzu Śródziemnemu.