Po II Wojnie Światowej pojawiło się kilku znakomitych norweskich architektów, którzy do końca stulecia wywierali przemożny wpływ na norweską architekturę. Większość z nich przeszła już na emeryturę bądź zmarła, ustępując miejsca nowemu pokoleniu utalentowanych młodych architektów, którzy zdobywają uznanie zarówno w kraju, jak i poza jego granicami.
Na listę wybitnych architektów młodszego pokolenia wpisali się: Ivar Lunde i Morten Løvseth za projekt gmachu Norweskiego Muzeum Ropy Naftowej w Stavanger (1999) oraz Biblioteki w Tønsberg (1992); Kristin Jarmund za projekt siedziby Norweskich Służb Meteorologicznych i Akredytacyjnych w Kjeller (1997) i Szkołę Gulskogen w Drammen (2001); Lund Hagem za projekt obiektu Norweskiego Instytutu Badawczego Nasion w Ullensvang (1999); Stein Halvorsen i Christian Sundby za projekt Sámediggi (lapońskiego Parlamentu) w Karasjok (2000); Jarmund i Vigsnes za projekt budynku Kontroli Wybrzeża w Kvitøy (1999); Reiulf Ramstad za projekt Østfold University College w Halden (2004); Carl-Viggo Hølmebakk za projekt domu pogrzebowego w Krematorium w Asker (2000) oraz Jan Olav Jensen i Børre Skodvin za projekt Kościoła Mortensrud (2001) w Oslo.
Na uwagę zasługuje również szereg pracowni architektonicznych. Lund & Slaatto wiedzie prym wśród norweskich firm od czasów II Wojny Światowej. Wśród ważniejszych realizacji pracowni z ostatnich lat (1998) znajduje się szklana struktura zabezpieczająca ruiny średniowiecznej katedry w Hamar przed wpływem warunków atmosferycznych. Odwiedzający postrzegają tę szklaną kapsułę jako budowlę sakralną samą w sobie. Realizacje architektoniczne Sverre’a Fehna wywarły wpływ już na kilka pokoleń norweskich architektów i spotkały się z powszechnym uznaniem za granicą (zob. „Sverre Fehn”). Przełomowy moment w skali międzynarodowej w karierze Nielsa Torpa nastąpił po zaprojektowaniu budynku nowej siedziby Scandinavian Airlines System (SAS) w Sztokholmie. Później wykonał projekt jeszcze większego gmachu dla British Airways, na przedmieściach Londynu. Torp wykonał również większość projektów obiektów w Aker Brygge, przemysłowej strefie przy nabrzeżu, która przekształciła się w udany kompleks handlowy, biurowy i mieszkalny. Do znanych na świecie firm należy również Snøhetta (zob. „Norweska architektura w latach 90-tych XX wieku”). W 2008 roku ukończony zostanie nowy gmach opery w Oslo, zaprojektowany przez tę właśnie firmę.
Opera powstanie w Bjørvika, znajdującej się w centrum stolicy dzielnicy portowej, która obecnie jest modernizowana. Pozostałe części portu również zostały przeznaczone pod budownictwo mieszkaniowe i rozwój w stylu śródmiejskim, tak jak i obszar wokół dawnego dworca kolejowego obsługującego trasy zachodnie. Zaplanowano również wzniesienie dużego kompleksu muzealnego w centrum miasta.
Jednym z największych wydarzeń architektonicznych ostatnich lat było otwarcie nowego międzynarodowego lotniska w Gardermoen położonego niedaleko Oslo. Zbudowany z drewna, kamienia i szkła budynek terminalu (1999 rok, wyk. Aviaplan) odznacza się prostym i otwartym wzornictwem oraz wyrafinowanymi detalami. Będąc bramą wiodącą do Norwegii dla turystów przybywających drogą lotniczą, miejsce to stanowi świetną wizytówkę kraju. Rozkład terminala, system dróg, przyległy system szybkiej kolei i różnorakie budynki powiązane z portem lotniczym są dowodem przywiązania norweskich architektów i deweloperów do rozwijania infrastruktury o wysokiej jakości.