Sverre Fehn (ur. 1924) zdobył wykształcenie w dziedzinie architektury tuż po II Wojnie Światowej i szybko stał się wiodącym norweskim architektem swojego pokolenia. Jest on również najbardziej entuzjastycznie przyjmowanym przez zagranicznych krytyków norweskim architektem.
Wczesny wpływ na Fehna wywarł jego nauczyciel, Arne Korsmo. Podczas wyprawy do Maroka w latach 1952-53, Fehn zetknął się z prostą architekturą, która nadała kierunek jego dalszemu rozwojowi. Rok później, w Paryżu, pracował i uczył się u boku wybitnego francuskiego architekta Jeana Prouve’a oraz chłonął atmosferę otaczającą prace Le Corbusiera. Owo międzynarodowe doświadczenie pomogło Fehnowi pogodzić najbardziej wyrafinowane podejście architektoniczne współczesnych mu czasów z prostymi i popularnymi metodami budowlanymi.
Razem ze swoim przyjacielem, Geirem Grungiem, Fehn dokonał w 1955 roku przełomu projektując modernistyczny Dom Pogodnej Jesieni Økern w Oslo. Trzy lata wcześniej Fehn i Grung wraz z siedmioma innymi młodymi architektami i Arne Korsmo założyli grupę PAGON (Progressive Architects’ Group, Oslo, Norway – Grupa Postępowych Norweskich Architektów z Oslo) i podjęli starania mające na celu promowanie nowoczesnej architektury.
W wieku 34 lat Fehn zdobył międzynarodowe uznanie dzięki projektowi Pawilonu Norweskiego na Wystawie Światowej zorganizowanej w Brukseli w 1958 roku. W latach 60-tych wykonał jeszcze dwie realizacje, które są jednymi z najważniejszych punktów w jego karierze: Pawilon Nordycki na Biennale Weneckim oraz muzeum Hedmark w Hamar w Norwegii. Muzeum to można z powodzeniem uznać za największe osiągnięcie Fehna. Jest ono wyrazem odejścia Fehna od czystego modernizmu w stronę bardziej osobistej architektury własnego pomysłu.
W latach 1971 – 1977 Fehn był świadkiem urzeczywistniania swojej koncepcji Szkoły dla Głuchoniemych Skådalen, której kompleks został wtopiony w pochyły teren Holmenkollåsen w północnej części Oslo. W ostatnich latach Fehn zaprojektował szereg wysoko ocenianych muzeów w Norwegii: Norweskie Muzeum Lodowców w Fjærland (1991), Centrum Aukrust w Alvdal (1996), Centrum Ivara Aasena w Ørsta (2000) oraz Norweskie Muzeum Fotografii w Horten (2001).
Fehn zaprojektował wiele niezwykłych domów prywatnych, na przykład Willę Busk, która niedługo po wybudowaniu w roku 1990 w Bamble w Norwegii została oficjalnie uznana za architektoniczny pomnik. Rozgłos przyniosła mu także rola projektanta wysoce oryginalnych ekspozycji, takich jak wystawa średniowiecznej sztuki kościelnej z roku 1972, czy też Wystawa Chińskich Żołnierzy, na której prezentowane były starożytne figury z terakoty. Jego najbardziej nowatorskie projekty przygotowywane były z myślą o konkursach architektonicznych, z których nierzadko wychodził zwycięsko. Niestety, niewiele z jego nagrodzonych prac doczekało się realizacji.
Jednak najwyższy międzynarodowy zaszczyt przyniósł norweskiemu architektowi rok 1997, kiedy uhonorowano go Nagrodą Pritzkera w Dziedzinie Architektury oraz Złotym Medalem Heinricha Tessenowa. Jego talentom koncepcyjnym towarzyszą znakomite umiejętności rysownicze oraz zdolność do oryginalnego i poetyckiego wysławiania się. W latach 1975 – 1995 Fehn był profesorem w Szkole Architektury w Oslo; jest także honorowym członkiem norweskich, fińskich, szkockich, brytyjskich i amerykańskich towarzystw i instytutów architektonicznych, a także członkiem Akademii Królewskich w Kopenhadze i Szwecji. W roku 1993 Fehn otrzymał Złoty Medal Francuskiej Akademii Architektury, a w roku 2001 jako pierwszy został wyróżniony Medalem Groscha, nagrodą ustanowioną w celu upamiętnienia działalności wpływowego norweskiego architekta z czasów budowania tożsamości narodowej. Sverre Fehn został również podniesiony do godności komandora Królewskiego Norweskiego Orderu Św. Olafa.
Najnowsze dzieło Sverre’a Fehna – Norweskie Muzeum Architektury – zostanie otwarte w Oslo na wiosnę roku 2007. Będzie się ono mieścić w klasycystycznym budynku dawnego banku z roku 1830, do którego dobudowany dostał odrębny pawilon wystawowy.