Norwegia, podobnie jak Szwecja i Dania, znana jest z produkcji wysokiej jakości filmów dla dzieci i młodzieży. Do powszechnie poruszanych tematów należą problemy związane z dojrzewaniem i osiąganiem pełnoletności.
Przed rokiem 1921 norweskie dzieci mogły oglądać wszystkie filmy. Pojęcie „filmów dla dzieci” nie istniało, toteż wszelkie produkcje wyświetlane były bez żadnych ograniczeń. Około roku 1910 społeczeństwo zaczęło się niepokoić możliwością wywierania przez filmy wpływu na widzów, więc w roku 1913 przyjęto pierwszy akt prawny regulujący działalność kin. W latach 1913-1921 przepisy nie określały limitów wiekowych, filmy były więc wyświetlane bez ograniczeń przed szeroką publicznością, albo zupełnie zakazywane. W konsekwencji wiele filmów nie dostało się na ekrany, mimo iż były odpowiednie dla widzów dorosłych. W roku 1921 wprowadzono ograniczenie wiekowe od lat 16, a w roku 1954 podzielono je na filmy dozwolone od lat 7, 12 i 16.
Film fabularny Ti gutter og en gjente („Dziesięciu chłopców i jedna dziewczynka”, 1944) w reżyserii artysty teatralnego Alexeja Zaitzowa uznawany jest za pierwszy, oryginalny, norweski film dla dzieci, choć szereg wcześniejszych produkcji również w szczególny sposób przemawiała do tej części widowni. Film, w którym Zaitzow obsadził dzieci w rolach głównych, dotyczy przyjaźni; niektórzy pamiętają go do dzisiaj jako jasny promień wśród norweskich produkcji z czasów II Wojny Światowej, kiedy na ekranie dominowały apolityczne farsy.
W latach 1944 – 1980 norwescy filmowcy nakręcili 26 filmów dla dzieci. Najbardziej znaczący okazał się okres przypadający na lata 1955 – 1965, kiedy produkcję stymulowały nowe gwarancje kredytowe oraz mechanizmy wsparcia finansowego powiązane z liczbą sprzedanych biletów. Film Toya (Eric Heed, 1956) wraz ze swymi kolejnymi częściami zapoczątkował w Norwegii pierwszy wieloodcinkowy serial dla dzieci. W roku 1959, po dziesięciu latach realizowania krótkometrażowych filmów kukiełkowych, Ivo Caprino zaprezentował Ugler i mosen („Zanosi się na psoty”) - konwencjonalny film fabularny, który chwytał za serca zarówno widzów młodszych, jak i starszych. Między rokiem 1982 a 1988 produkcja filmów dla dzieci pozostawała w Norwegii w stanie uśpienia, bowiem nie kręcono żadnych filmów fabularnych dla dzieci. Jednak w roku 1981 norwescy filmowcy, inspirowani europejskim nurtem kładącym nacisk na pamięć i uczucia, wyprodukowali kilka obrazów traktujących dzieciństwie. Wśród nich był film Liten Ida („Mała Ida”, 1981) Laili Mikkelsen, Zeppelin (1981) Lasse Glomma oraz Løperjenten („Dziewczyna na posyłki”, 1981) Vibeke Løkkeberg. Filmy te stały w sprzeczności z dominującymi wówczas na rynku i charakteryzującymi się wartką akcją dziecięcymi filmami amerykańskimi, zaś krytycy debatowali nad stopniem, w jakim norweskie produkcje mogłyby rzeczywiście zostać uznane za dziecięce.
Ogólna zapaść norweskiej branży filmowej w latach 80-tych XX wieku wywarła również wpływ na filmy dla dzieci, ale wraz z nadejściem lat 90-tych przemysł filmowy odzyskał siły. Ważną siłą napędową była Berit Nesheim, która przedstawiła trzy portrety młodych dziewcząt na progu dorosłego życia: Frida – med hjertet i hånden („Frida – prosto z serca”, 1991), Høyere enn himmelen („Poza niebem”, 1993) oraz Søndagsengler („Druga strona niedzieli”, 1996). Ostatni z wymienionych filmów był nominowany do Oskara w kategorii „najlepszy film zagraniczny”. Nieco ciemniejszy obraz Bare skyer beveger stjernene („Tylko chmury poruszają gwiazdy”, 1998) autorstwa Torunn Lian zdobył kilka nagród międzynarodowych. W tym samym czasie norwescy filmowcy zwiększyli produkcję filmów animowanych i krótkometrażowych.
Po roku 2000 produkcja norweskich filmów dla dzieci stała się bardziej skomercjalizowana. Liczba tworzonych z myślą o dzieciach obrazów znacząco wzrosła. Ustanowienie Norweskiego Funduszu Filmowego oraz wprowadzenie nowych sposobów finansowania to elementy programu mającego na celu skoncentrowanie się na produkcjach familijnych. W latach 2000 – 2006 wyprodukowano 17 filmów dla dzieci, z których kilka opartych jest na znanych opowiadaniach literackich bądź na innych upowszechnionych przez media historiach. Promocja norweskich filmów dla dzieci również prowadzona jest w bardziej profesjonalny sposób. Torun Lian - Ikke naken („Kolor mleka” 2004) - oraz Elsa Kvamme - Fia og klovnene (2003) – otrzymali znakomite recenzje i zdobyli wiele nagród podczas znanych zagranicznych festiwali filmowych. Wydaje się jednak, że norweskie produkcje filmowe przeznaczone dla dzieci stają się ostatnimi czasy zbyt ujednolicone i przystosowane do myślenia rynkowego, ze szkodą dla dobrych, artystycznych obrazów, dla których konkretną grupę docelową stanowią dzieci.
W roku 1951 dziennikarka i krytyk filmowy Elsa Brita Marcussen założyła Norsk Filmsamfunn, towarzystwo miłośników wczesnego filmu, oraz specjalny poświęcony filmowi magazyn. Marcussen nieustannie walczyła o lepszy los dzieci, podróżując od szkoły do szkoły, wyświetlając filmy i rozprawiając o nich. W roku 1960 roku władze publiczne ponownie skierowały swą uwagę na filmy dla dzieci. Państwo powołało komisję zajmującą się filmami dla dzieci, a w roku 1970 utworzono podkomisję, do której obowiązków należały między innymi dotacje importowe, dubbing i katalogowanie. Pierwsze plany dotyczące stworzenia stałego ministerialnego urzędu zajmującego się kwestiami związanymi z filmami dla dzieci pojawiły się w roku 1975, lecz pierwszy konsultant ds. filmów dla dzieci powołany został dopiero w roku 1987. W tym samym roku politycy postanowili też przyznawać filmom kierowanym do młodych odbiorców pierwszeństwo podczas oceny wniosków o dofinansowanie produkcji. Kolejne ważne wydarzenie miało miejsce w roku 1988, kiedy to wysokość przyznawanej przez państwo dotacji obliczanej na podstawie wpływów ze sprzedaży biletów podniesiono, w przypadku filmów dla dzieci, z 55% do 100%. Ministerstwo ds. Kultury wyznaczyło norweskim filmowcom cel, który zakładał realizację co najmniej pięciu filmów dla dzieci w latach 1990 – 1995, ustanawiając tym samym zasadnicze priorytety finansowania produkcji filmów ze środków publicznych. W roku 1992 roku Norweska Federacja Stowarzyszeń Filmowych otrzymała fundusze na zatrudnienie stałego konsultanta ds. filmów dziecięcych. Obecnie w Norwegii działa około 70 dziecięcych stowarzyszeń filmowych zrzeszających 9000 członków.
Jednym z najwyższych priorytetów Norweskiego Instytutu Filmowego jest zapewnianie dostępu do filmów dzieciom i młodzieży. Wszelkie działania planowane są w taki sposób, by dostarczać widowni niezapomnianych, związanych z filmami wrażeń przy jednoczesnym szerzeniu wiedzy i promowaniu filmu jako sztuki. Instytut nieustannie rozpowszechnia wysokiej jakości filmy dziecięce wśród szkół, bibliotek i innych instytucji, jak również na rynku prywatnym.
Organizowany przez Instytut Filmowy Festiwal Amandusa w Lillehammer jest popularną imprezą, w ramach której młodzi ludzie mogą przedstawić własne prace rywalizując o Nagrodę Amandusa. Festiwal po raz pierwszy zorganizowano w roku 1987. W roku 2006 zgłoszono nań ponad 300 produkcji. Obecnie festiwal działa w formie niezależnej fundacji.
Norweski Instytut Filmowy przygotował również dla młodych ludzi witryny internetowe. Pierwszą z nich była www.mzoon.no – oferuje ona warsztaty medialne dla młodzieży w wielu od 13 do 19 lat. Witryna to pozwala młodym ludziom poszerzać swą wiedzę o produkcji filmów i muzyki, jak również uczy ich pisania artykułów i recenzji. Choć witryna ta nie jest obecnie dostępna, w krajach nordyckich prowadzone są już prace nad uruchomieniem podobnego serwisu pod adresem www.dvoted.net, który zostanie udostępniony w roku 2006.
W roku 2001 wdrożono narodowy program o nazwie Tornister Pełen Kultury, dzięki któremu uczniowie szkół podstawowych mogą wejść w kontakt z profesjonalną sferą kultury. Norweski Instytut Filmowy odpowiada za realizację różnorakich, związanych z filmem działań prowadzonych w ramach tego programu i corocznie przeznacza 3 mln NOK na wsparcie prezentacji sztuki filmowej w szkołach całej Norwegii.