Literatura naukowa jest fundamentem świata akademickiego. Norweskie piśmiennictwo w tym gatunku odzwierciedla szeroką gamę dyscyplin i dziedzin badawczych właściwych norweskiemu środowisku akademickiemu.
Pierwszy uniwersytet w Norwegii został założony w Christianii (wcześniejsza nazwa Oslo) w 1811 roku. Wiek XIX był w Norwegii okresem tworzenia się poczucia narodowości, a rozwój języka norweskiego jako języka pisanego okazał się zasadniczym elementem w kształtowaniu narodowej tożsamości (zob. Eseje). Istotną rolę w rozwoju współczesnego języka norweskiego odegrały badania lingwistyczne Ivara Aasena (1813-96). Będąc ojcem nynorsk („język nowonorweski”), Aasen zajmuje wyjątkowe miejsce w historii norweskiej literatury. Nynorsk uzyskał status urzędowy równy ze statusem bokmål („język książkowy”) i jest obecnie powszechnie używany.
Norwegia praktycznie weszła na współczesną arenę akademicką po II Wojnie Światowej. Jako że ludność coraz częściej poszukiwała możliwości kształcenia się, pojawił się nowy zbiór literatury zawodowej, zwłaszcza w dziedzinie nauk społecznych. Obecnie Norwegia współtworzy globalne społeczeństwo oparte na wiedzy i oferuje szeroki wachlarz literatury naukowej. Wielu norweskich naukowców cieszy się międzynarodowym uznaniem w takich dziedzinach, jak ekonomia, psychologia, nauki społeczne i filozofia.
Arne Næss (1912-) jest jednym z najwybitniejszych norweskich intelektualistów okresu powojennego. Jest badaczem, ideologiem, autorem podręczników, komentatorem wydarzeń społecznych i filozofem, a jego prace obejmują wiele przedmiotów i spotykają się z powszechnym zainteresowaniem. Będąc zagorzałym miłośnikiem gór i mając na swoim koncie przewodnictwo kilku norweskich wypraw, Næss jest powszechnie znanym orędownikiem dogłębnej ekologii.
Podręcznik wprowadzający A History of Philosophy (Historia filozofii) autorstwa Gunnara Skirbekka i Nils Gilje został przetłumaczony na kilka języków i wszedł do klasyki współczesnej norweskiej literatury naukowej. Często tłumaczonym autorem jest również Nils Christie (1928-), socjolog i kryminolog znany ze swej zdolności do wyszukiwania nowych podejść do kluczowych problemów w takich dziedzinach, jak systemy prawne i karne, alkoholizm i narkomania, kultura młodych oraz szkolnictwo.
W swych publikacjach z dziedziny filozofii Lars Fr. H. Svendsen (1970-) wyjaśnia ogółowi społeczeństwa kwestie trudne do zrozumienia, nie umniejszając jednocześnie złożoności danego zagadnienia. Jego pierwsza książka, Kjedsomhetens filosofi (Filozofia nudy, 1999), została przetłumaczona na wiele języków. Z kolei Eirik Newth (1964-) napisał w przystępny sposób wiele książek naukowych dla dzieci i młodzieży.