Społeczność norweskich muzyków klasycznych wiele zawdzięcza kompozytorowi Edwardowi Griegowi (1843-1907). Mimo iż Norwegia odzyskała niepodległość zaledwie dwa lata przed jego śmiercią, kompozycje i działalność koncertowa Griega zapewniły krajowi znaczące miejsce na międzynarodowej muzycznej mapie. Uzyskanie przez Norwegię suwerenności dopiero w roku 1905 wywarło istotny wpływ na historię norweskiej muzyki. Przez pięćset lat Norwegia miała mocno ograniczony kontakt z arystokratycznymi i burżuazyjnymi tradycjami kulturalnymi Europy, przez co ma niewiele do zaoferowania jeśli chodzi o muzykę renesansową czy barokową.
Niemniej jednak Grieg miał ważnych poprzedników: Halfdan Kjerulf (1815-1868) zdobył wielkie uznanie jako kompozytor utworów na fortepian, twórca pieśni i muzyki chóralnej w połowie XIX wieku. W tym samym czasie wirtuoz skrzypiec Ole Bull (1810-1880) zrobił błyskotliwą karierę w Europie i Stanach Zjednoczonych. Obaj kompozytorzy umożliwili rozwój dzisiejszej społeczności norweskich muzyków klasycznych i są kluczowymi postaciami Międzynarodowego Festiwalu w Bergen – w szczególności dzięki salom koncertowym w Muzeum Edvarda Griega i domu Ole Bulla w Lysøen.
Obecnie najważniejszą rolę w życiu norweskiego świata muzyki klasycznej odgrywają: Orkiestra Filharmonii w Oslo, Orkiestra Filharmonii w Bergen, Norweska Orkiestra Kameralna, pianista Leif Ove Andsnes, wiolonczelista Truls Mørk i sopranistka Solveig Kringelbron.
Okres między czasami Griega i Bulla a osiągnięciami czasów współczesnych wypełniło kilku światowej klasy solistów takich jak sopranistka Kirsten Flagstad (1895-1962). Obecne bogactwo solistów, zespołów i orkiestr o światowej sławie Norwegia zawdzięcza rozwojowi jakiego scena muzyczna doświadczyła w latach 70-tych, najpierw dzięki wprowadzeniu powszechnej edukacji muzycznej, a następnie dzięki wzrostowi liczby festiwali oraz wzniesieniu sal koncertowych w największych miastach kraju. Kolejnym istotnym projektem jest budowa nowego budynku opery w Oslo, do którego Norweska Opera Narodowa wprowadzi się na jesieni roku 2008.
Norwescy kompozytorzy nie pozwolili odejść dziedzictwu Edvarda Griega w zapomnienie. Po jego śmierci największym kompozytorem był Christian Sinding (1856-1941), którego styl znajdował się pod wyraźnym wpływem romantyzmu. W czasie gdy Norwegia znalazła się pod wpływem panującej w Europie tendencji ku atonalności, najwięksi kompozytorzy kraju nadal opierali się na tonalnych i narodowo-romantycznych elementach muzyki Griega. Wśród kompozytorów tych znajdują się: David Monrad Johansen (1888-1974), Ludvig Irgens Jensen (1894-1969), Harald Sæverud (1897-1992), Klaus Egge (1906-1979), Geirr Tveitt (1908-1981), Øistein Sommerfeldt (1919-1994) i Johan Kvandal (1919-1999). Najsilniej związanym z tą tradycją kompozytorem współczesnym jest Ragnar Söderlind (ur. 1945).