Ojcem współczesnej norweskiej muzyki atonalnej był Fartein Valen (1887-1952). Ów uzdolniony w wielu dziedzinach i władający 12 językami kompozytor otaczał się zamkniętym, tajemniczym światem dźwięków, niezrozumiałym dla współczesnych mu słuchaczy. Mimo iż uczył się w Berlinie, za czynnik, który wywarł największy wpływ na jego rozwój uznawał samodzielne studia nad kontrapunktem Bacha. Jego wizja stworzenia swoistej polifonii opartej na dysonansie zaowocowała 12-tonowym systemem, który opracowywał równolegle, ale i niezależnie od Arnolda Schönberga.
Dzisiejsza norweska społeczność muzyków współczesnych odgrywa aktywną i widoczną rolę w życiu muzycznym kraju. Prym w tej dziedzinie wiedzie Ny Musikk - norweska sekcja Międzynarodowego Towarzystwa Muzyki Współczesnej (ISCM). Organizacja ta została założona przez kompozytorkę Pauline Hall (1890-1969) w roku 1938, po tym jak pobyt w Paryżu wzmógł jej zainteresowanie zgłębianiem nowych trendów. Obecnie Towarzystwo utrzymuje ogólnokrajową sieć działającą na rzecz promocji muzyki współczesnej, dzięki której wspiera rozwój nowych kompozytorów i wykonawców .
Norwescy kompozytorzy znani są z promowania swych dzieł. Wywalczyli oni sobie uznanie krajowych, nordyckich i międzynarodowych organizacji, które chronią ich prawa jako kompozytorów i twórców. Na przestrzeni lat wielu wybitnych kompozytorów norweskich pełniło funkcję przewodniczących Ny Musikk. Po Pauline Hall, uznawanej za jedną z nielicznych norweskich przedstawicielek impresjonizmu, funkcję tą pełnił piewca serializmu Finn Mortensen (1890-1969), a następnie Arne Nordheim, czołowa postać muzyki elektronicznej. Do byłych prezesów organizacji należą też Kåre Kolberg, John Persen i Åse Hedstrøm – wszyscy z nich są wielce szanowanymi kompozytorami. Zarówno Persen, jak i Hedstrøm byli dyrektorami najbardziej wpływowego norweskiego Festiwalu Muzyki Współczesnej Ultima w Oslo.
Szczególne miejsce wśród dzisiejszych kompozytorów zajmuje Arne Nordheim (ur. 1931) . Mieszka on w Grotten, honorowej rezydencji norweskiego rządu położonej niedaleko Pałacu Królewskiego w Oslo – jest to przywilej przyznawany dożywotnio jednemu z najznakomitszych artystów Norwegii. Do grona cieszących się uznaniem poza granicami kraju muzyków należą też urodzony we Włoszech Antonio Bibalo oraz Edvard Hagerup Bull. Kolejne pokolenie kompozytorów reprezentują Olav Anton Thommessen i Lasse Thoresen, którzy oprócz działalności kompozytorskiej pełnią też rolę wpływowych profesorów kompozycji na Norweskiej Akademii Muzycznej, podobnie jak Cecilie Ore, Rolf Wallin i Asbjørn Schaathun. Do młodszego pokolenia należą Jon Øyvind Ness, Eivind Buene, Maja Ratkje i Lars Petter Hagen.