1945-1965

Doświadczenia II Wojny Światowej wywarły jedynie krótkotrwały wpływ na pracę młodych, zainteresowanych polityką norweskich malarzy, toteż wkrótce po wojnie przyłączyli się oni do międzynarodowej fali abstrakcyjnego i niefiguratywnego malarstwa. Pokolenie powojenne posługiwało się stylem ekspresji całkowicie wyzwolonym z jakichkolwiek ograniczeń, które – jak dowiodła wojna – były nadużywane przez nazistów i faszystów. Mimo stanowczego sprzeciwu ze strony norweskiego społeczeństwa, w latach 50-tych zaczął się rozwijać abstrakcyjny ekspresjonizm, a to głównie dzięki twórczości młodszych artystów, na przykład Ludviga Eikaasa (ur. 1920), Jakoba Weidemanna (ur. 1923), Knuta Rumohra (ur. 1916), Torego Heramba (ur. 1916), Gunnvora Advocaata (1912-1997), Anny Evy Bergmann (1909-1987), Finna Christensena (ur. 1920), Inger Sitter (ur. 1929) i Larsa Tillera (1924-1994). Po 1960 roku Olav Strømme rozwinął ekspresjonizm w wybitnie abstrakcyjny sposób, a Gunnar S. Gundersen (1921-1983) posługiwał się oryginalnym językiem symboli umiejscowionych w ramach ściśle określonych zasad geometrycznych. Kolorowe, organiczne abstrakcje Willego Storna (ur. 1936), zakorzenione w surrealizmie z lat 30-tych XX w. są najbardziej twórczymi pracami z tego okresu.