Na przełomie XIX i XX w. norweskie malarstwo współczesne wykazywało ścisły związek z malarstwem francuskim i wzorowało się na nim do lat 60-tych XX wieku. Było to szczególnie widoczne w pracach Thorvalda Erichsena, którego płótna o jasnej i intensywnej kolorystyce, tworzone prawdopodobnie po wpływem Bonnarda, były chyba największym przeciwieństwem norweskiego realizmu.
Kolejny znaczący malarz, Ludvig Karsten (1876-1926), znany był krytykom sztuki jako późny impresjonista znajdujący się wyraźnie pod wpływem francuskiego malarstwa i czerpiący natchnienie z prac Muncha. W 1909 roku kilku norweskich malarzy kształciło się u boku Henriego Matisse’a. Wśród nich wyróżniał się Henrik Sørensen (1882-1962), który interpretował swojego mistrza w indywidualny sposób, a także Jean Heiberg (1884-1976), który starał się wypracować bardziej akademicki styl. Młodzi uczniowie Matisse’a byli kontynuatorami nacjonalistycznej kampanii Werenskiolda, toteż kontrast między nimi i starszymi uczniami Matisse’a, takimi jak np. Karsten, który kontynuował tradycję wywodzącą się od Christiana Krohga, był ogromny. Ten aspekt podziału wyraźnie zaznaczył się podczas słynnej Wystawy z 1914 roku zorganizowanej w Oslo w celu upamiętnienia setnej rocznicy odzyskania niepodległości. W tym przypadku odpowiedzialność za dobór obrazów spoczywała na samym Christianie Kroghu, co skłoniło grupę zdominowaną przez uczniów Matisse’a do zignorowania oficjalnych ustaleń i stworzenia własnej wystawy zatytułowanej „Pawilon czternastu”.
W Norwegii malarstwo abstrakcyjne jako pierwszy uprawiał Thorvald Hellsen (1888-1937), który podczas I Wojny Światowej wykształcił ozdobny i abstrakcyjny styl pod wpływem Fernanda Legéra. W latach 20-tych, wśród uczniów Legéra były również Charlotte Wankel (1888-1969), Ragnhild Kaarbø (1889- 1949) i Ragnhild Keyser (1889-1943). Do pozostałych malarzy, którzy na początku XX wieku osiągnęli już pewną pozycję, należeli: Axel Revold (1887-1962), Per Krogh (1889-1965), Alf Rolfsen (1895-1979) oraz Aksel Waldemar Johannesen (1880-1922), humanista, który utrwalał na płótnie klasę robotniczą i życie nieudaczników. Prace Johannesena zdobyły uznanie dopiero po jego przedwczesnej śmierci, toteż jest on często nazywany „zapomnianym artystą”.
Większość malarzy z tego pokolenia zmieniła podejście do malarstwa po odbyciu intensywnej nauki w Paryżu, gdzie malarstwo będące sztuką dla sztuki przestało już ich zadowalać. W ogóle wszelka powierzchowności w sztuce i życiu zaczęła budzić w nich niechęć. Ponadto podobnie do swoich poprzedników czuli, że spoczywa na nich odpowiedzialność wobec społeczeństwa. W konsekwencji ponownie wzrosło zainteresowanie techniką wielkoformatowych malowideł ściennych w oparciu o przekonanie, że malarstwo ma spełniać pewne zadanie w społeczeństwie, a najlepszym sposobem jego realizacji jest zdobienie publicznych budynków i przestrzeni. W ciągu dwóch dziesięcioleci zadziwiająca liczba kościołów, szkół i innych budynków użyteczności publicznej została ozdobiona lub na nowo odmalowana, przy czym większość z nich al fresco. Wśród przykładów można wymienić wykonanie techniką freskową przez Axela Revolda malowideł w budynku Giełdy Papierów Wartościowych w Bergen (1918-1923), malowidła ścienne Pera Krogha w Szkole Morskiej w Oslo (1921-1924) oraz zdobienia wykonane przez Alfa Rolfsena w Nowym Krematorium w Oslo (1932-1937). Planowano również ozdobić malowidłami ściennymi Ratusz w Oslo, lecz Rolfsen wykonał to zadanie dopiero po II Wojnie Światowej.
Z obrazowaniem surrealistycznym zapoznał norweskich twórców Vilhelm Bjerke-Petersen i od 1935 roku surrealiści stawali się coraz bardziej aktywni. Olav Strømme (1909-1978) i Alexander Schultz (1901-1981) symbolicznie przedstawiali roślinność, seksualność, sny i podświadome życie duchowe człowieka; Kai Fjell (1907-1989) rozwinął formę opartą na tematyce erotycznej symbolicznie zakorzenionej w życiu społeczności wiejskiej; Arne Ekeland (1908-1994) bazował na motywach społeczno-psychologicznych łącząc seksualność z systemem klasowym; dzieła Haralda Kihlesa (1905-1997) obrazują jego romantyczną reakcję na uprzemysłowienie i urbanizację; Agnes Hiorth (1899-1984) przedstawiała nowe trendy w pejzażach i portretach, a Erling Engers (1899-1990) w satyryczny sposób przedstawiał życie na wsi, koncentrując się na jakości krajobrazu.