Grafika artystyczna rozwinęła się w Norwegii dopiero w 1895 roku, kiedy to Edvard Munch zaczął stosować różne techniki, łącznie z drzeworytem, akwafortą i litografią. Jego prace nie zdobyły natychmiastowego uznania z uwagi na fakt, iż mieszkał on za granicą. Również z tej przyczyny jego techniki graficzne nie wywarły żadnego wpływu na twórczość norweskich rodaków. Kilka lat później Nikolai Astrup rozwinął bardzo osobisty styl, wykorzystując technikę kolorowego drzeworytu, a Johan Nordhagen wniósł istotny wkład w rozwój tej dziedziny, wykładając na Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych i Rzemiosła (1899) i kładąc tym samym fundament pod norweskie kształcenie w dziedzinie grafiki. W pierwszej połowie XX wieku do najwybitniejszych norweskich artystów grafików należeli Rolf Nesch (1893-1975), który zdobył międzynarodowe uznanie dzięki swej oryginalnej technice wykonywania rysunku na płycie metalowej, a także artysta lapoński John Savio (1902-1938), który posługiwał się głównie drzeworytem.
W latach 50-tych i 60-tych XX wieku Sigurd Winge zwrócił się w kierunku niemieckiego ekspresjonizmu, wykorzystując techniki Rolfa Nescha. Uprawiał głównie akwafortę, eksperymentując z kontrastami między kolorami jasnymi i ciemnymi. Ogólna tendencja w latach 50-tych koncentrowała się na krajobrazach i studiach postaci ludzkich, zasadniczo przy wykorzystaniu drzeworytu i litografii. Wielu obiecujących artystów wzorowało się na stylu międzynarodowego Atelier 17 Stanley’a Haytera w Paryżu, które specjalizowało się w technice odbijania większej liczby kolorów przy użyciu tylko jednej płytki. W 1965 Reidar Rudjord i Anne Breivik założyli w Oslo warsztat, Atelier Nord, kierujący się zasadami studia w Paryżu.
Lata 70-te były świadkiem wprowadzenia wielu nowych technik, w tym drukowania metodą sitodruku, a także odrodzenia artystycznej akwaforty zarówno w pracach figuratywnych, jak i niefiguratywnych. Ten okres często nazywany jest złotym wiekiem sztuki graficznej, gdyż zwiększone zainteresowanie tym gatunkiem było widoczne nie tylko w społeczności artystów, ale także wśród ogółu społeczeństwa, skutkując powstaniem wielu nowych warsztatów i spółdzielni artystów. Do znanych nazwisk ostatnich lat należą Bjørn-Willy Mortensen (1941-1993), Per Kleiva (ur. 1933) i Anders Kjær (ur. 1940).