Wiek XIX wyznacza początek nowej ery w sztuce malarskiej Norwegii. Na przełomie wieku niezwykle modne wśród wyższych warstw społecznych stały się portrety, toteż wielu norweskich portrecistów zarabiało na życie malując obrazy ludzi bogatych i wpływowych. Jacob Munch (1776-1839) znany był jako wielki empiryczny portrecista, zachowujący surowy i poprawny styl. Na czele następnego pokolenia malarzy portretów stał Matthias Stoltenberg (1799-1871), którego prace odznaczały się bardziej miękkim, biedermeierowskim stylem.
Niestety w latach 50-tych XIX wieku portreciści zostali zmuszeni do poszukania sobie nowego zajęcia, gdyż do Norwegii dotarła sztuka fotografii. Zmiana ta sprawiła, że następne dziesięciolecia upłynęły pod znakiem malarstwa pejzażowego. Zła sytuacja norweskiej gospodarki, będąca następstwem odłączenia się od Danii, wykluczyła rozwój jakiegokolwiek realnego wsparcia infrastrukturalnego dla sztuk pięknych. W nowym uniwersytecie w Oslo zabrakło akademii sztuk pięknych, a brak królewskiego mecenatu nad artystami oraz zniesienie w 1821 roku przez Storting (norweskie zgromadzenie narodowe) arystokracji jeszcze bardziej przyczyniło się do zmniejszenia dostępnych artystom norweskim i tak już ograniczonych możliwości, zmuszając ich do poszukiwania zatrudnienia w innych krajach. W ten sposób korzenie norweskiego malarstwa można odnaleźć w Dreźnie, centrum niemieckiego romantyzmu. Norweski malarz, Johan Christian Dahl (1788- 1857), który żył w tym środowisku, w końcu powrócił do ojczyzny, aby uchwycić na płótnie krajobrazy zachodniej Norwegii; jego obrazy od tego czasu uznawane są za wzorcowe dzieła definiujące wizerunek Norwegii. Prace Dahla nadały norweskiemu krajobrazowi formę artystyczną i po raz pierwszy umiejscowiły Norwegię w malarstwie.
Świeżo uzyskana niezależność od Danii doprowadziła do podniesienia również kwestii narodowej tożsamości, toteż w latach 30-tych i 40-tych XIX wieku artyści i intelektualiści podejmowali rozmyślne starania w celu zdefiniowania norweskości. W tym czasie w podnoszeniu ogólnej świadomości kulturowej Norwegów doniosłą rolę odegrało pierwsze Towarzystwo Sztuk Pięknych (założone przez J. C. Dahla w 1836 roku), które przyczyniło się również do rozwoju norweskiego rynku sztuki.