Dopiero w 1965 roku norwescy artyści rozluźnili swój związek z francuską tradycją, zwracając większą uwagę na wydarzenia w innych krajach, takich jak Wielka Brytania i Stany Zjednoczone. Pod koniec lat 60-tych Håkon Bleken (ur. 1929) i Knut Rose (ur. 1936) pracowali nad przekształceniem surowej dotychczas struktury norweskiego malarstwa w bardziej figuratywną i literacką technikę. W tym samym czasie Jens Johannessen (ur. 1934), również członek tej samej grupy, rozstał się z modernistami, aby uprawiać sztukę bardziej dekoracyjną.
Wkrótce potem do Norwegii dotarł silny wpływ amerykańskiego pop-artu, inspirując rozwój figuratywnej ekspresji o rewolucyjnej i silnie krytycznej treści. Artyści zaczęli publicznie ujawniać swoje prywatne poglądy poruszając różnorakie tematy od Wojny w Wietnamie przez rozwój krajów Trzeciego Świata, aż po takie kwestie krajowe, jak referendum z 1972 roku w sprawie przystąpienia do UE. Per Kleiva (ur. 1933) i Anders Kjær (ur. 1940) znajdowali się w szczególności pod wpływem tych trendów. Z kolei Arne Malmedal (ur. 1937) i Kjell Pahr-Iversen (ur. 1937) kontynuowali rozwój sztuki abstrakcyjnej, choć inni artyści kierowali się raczej w stronę malarstwa figuratywnego. Frans Wiedeberg (ur. 1934) wzorował się na XIX-wiecznym romantyzmie posługując się językiem symboli w swoich interpretacjach człowieka i wszechświata, a Karl Erik Harr (ur. 1940) malował pejzaże morskie w północnej Norwegii.
Odd Nerdrum (ur. 1944) konsekwentnie wypracowywał sobie styl w oparciu o epokę baroku. Jego wczesne prace stawiają otwarte pytania dotyczące współczesnego społeczeństwa, ale od 1958 roku autor coraz bardziej koncentruje się na rozwijaniu swego charakterystycznego stylu, zdobywając międzynarodowe uznanie, zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych.
Do lat 80-tych norwescy artyści nie ulegali jednolitej tendencji, toteż dziesięciolecie to charakteryzuje się szerokim wachlarzem różnorakich form i technik malarskich. Niemniej na okres ten przypada również rozwój sztuki multimediów i instalacji. Do godnych uwagi twórców z lat 80-tych można zaliczyć Bjørna Ransve’a (ur. 1944), który reprezentował norweski postmodernizm; Kjella Torriseta (ur. 1950), Idę Lorentzen (b1951) i Ulfa Nilsena (ur. 1950), którzy zgłębiali figuratywne środki wyrazu; Kjella Erika Killi Olsena (ur. 1952), Håkona Gulvåga (ur. 1959), Bjørga Holene’a (ur. 1947) i Theresę Nortvedt (ur. 1953), którzy tworzyli charakterystyczne literackie obrazy o surrealistycznym zabarwieniu; Leonarda Richarda (ur. 1945), którego twórczość wywodzi się z zachowanych wspomnień z dzieciństwa, które artysta przedstawia w abstrakcyjnej formie; a także Bjørna Carlsena (ur. 1945), który reprezentował ekspresjonizm.
Również norweski krajobraz wciąż jest źródłem natchnienia dla wielu artystów, mimo iż w latach 80-tych i 90-tych malarstwo stało się bardziej abstrakcyjne i ekspresjonistyczne niż obrazy z wcześniejszych okresów. Nieupiększone i surowsze pejzaże z widokiem archetypowych kształtów gór utrwalali Olav Christopher Jensen (ur. 1945), Anne Katrine Dolven (ur. 1953), Ørnulf Opdahl (ur. 1944), Bjørn Sigurd Tufta (ur. 1956), Håvard Vikhagen (ur. 1952), Olav Christopher Jenssen (ur. 1954) i Andres Kjær. Jednak u schyłku lat 90-tych malarstwo nie cieszy się już takim samym statusem, jako że więcej uwagi poświęca się czynnikom fizycznie otaczającym obraz aniżeli temu, co zostało przedstawione na płótnie. Równie ważną rolę odgrywa kontekst, w jakim umiejscowiony jest obraz, więc ramy fizyczne obejmują teorię i ideologię, a sama technika malarska cieszy się obecnie mniejszym zainteresowaniem niż sposób funkcjonowania obrazu w jego otoczeniu.