W późnych latach 70-tych XIX wieku przystanią dla grupy młodych norweskich artystów, którzy wnieśli ważny wkład w malarstwo jako realiści stało się na krótko, bo zaledwie na kilka lat, Monachium. Do artystów tych należeli: Hans Heyerdahl (1857-1913), Kitty L Kielland (1843-1924), Harriet Backer (1845-1932), Erik Werenskiold (1855-1938), Christian Skredsvig (1854-1924), Theodor Kittelsen (1857-1914) i Gerhard Munthe (1849-1929). W latach 80-tych XIX wieku owi artyści przenieśli się do Paryża, obierając go na swoje nowe centrum artystyczne. W mieście tym do grupy norweskich artystów dołączyły dwie znaczące osoby, Christian Krogh (1852-1925) i Fritz Thaulow (1847-1906), którzy studiowali z Gude’m w Karlsruhe w latach 70-tych. Eilif Peterssen (1852-1928), kolejny wybitny malarz realizmu, początkowo studiował nie w Paryżu, lecz we Włoszech.
Po kilku latach niektórzy z tych artystów postanowili powrócić do Norwegii, gdzie w 1882 roku stworzyli Høstutstillingen (Wystawę Jesienną) - zbiór współczesnej im norweskiej sztuki, która od 1884 roku była finansowana ze środków publicznych, a obecnie przyjęła formę Narodowej Wystawy Sztuki. Jednocześnie wprowadzili oni nowy system, w ramach którego artyści sami sprzedawali swoje prace, decydowali o tym, jakie płótna powinny brać udział w wystawach, a nawet wybierali skład publicznych komisji sztuki. Wśród grupy artystów, która powróciła do ojczyzny, znajdowało się kilka znakomitych osobistości, które stanowczo sprzeciwiały się wartościom wyznawanym przez swoich poprzedników. Chociaż młodzi artyści zgadzali się z innymi artystami w kwestii tradycji, ich postawa i temperament były uderzająco odmienne. Obie grupy były też skonfliktowane. Jedną grupę, której przewodził Christian Krohg, cechował radykalizm, indywidualizm i internacjonalizm, natomiast druga grupa, na której czele stał Erik Werenskiold, była bardziej nacjonalistyczna i liberalna w sensie politycznym, a także nastrojona nieco moralizatorsko i kierowała się wzniosłymi zasadami moralnymi.
Werenskiold malował proste, ale charakterystyczne scenki sytuacyjne umiejscowione na tle natury, którą przedstawiał niezwykle drobiazgowo. Obok Werenskiolda tworzył Theodor Kittlesen, neonacjonalista, który mimo iż był lepszym rysownikiem niż malarzem, wniósł znaczący wkład w nacjonalizm ilustrując wydanie powszechne Norweskich Opowiadań Ludowych. Do pozostałych naśladowców Werenskiolda należeli Christian Skredsvig, który jednak bardziej akcentował literackie i symboliczne zabarwienie swoich tematów, oraz Eilif Peterssen, którego ambitny styl malarstwa historycznego dość niewyraźnie nawiązywał do przykładu, jaki dawali starzy mistrzowie. Kitty L Kielland, jedna z niewielu konsekwentnych pejzażystów tego okresu, pracowała głównie w plenerze w Jæren na zachodnim wybrzeżu Norwegii. Gerhard Munthe, również nacjonalista, pozostawał w bliskim kontakcie z podróżnikiem i naukowcem Fridjofem Nansenem – razem utworzyli Lysakerkretsen (Towarzystwo Lysaker) w celu upowszechniania norweskich wartości nacjonalistycznych.
Stanowczym oponentem tegoż towarzystwa był Christian Krogh, przywódca artystycznej bohemy w Oslo, który uważał, iż pisarstwo jest równie ważne jak malarstwo i twierdził, że „cała sztuka narodowa jest zła, a cała dobra sztuka jest narodowa”. Utrzymywał, iż oko artysty powinno koncentrować się na życiu takim, jakie jest w rzeczywistości i jakiego doświadcza każdy człowiek. Z drugiej strony Fritz Thaulow postulował, by sztuka po prostu koncentrowała się na sztuce, twierdząc, że więcej artystów powinno skupiać swoją energię na rzeczywistym procesie malowania i nigdy nie usiłować samemu interpretować problemów społecznych bądź ludzkich. Harriet Backer trzymała się na uboczu tej całej debaty, kierując swoją uwagę na sceny we wnętrzu, choć robiła to w nieco bardziej abstrakcyjny sposób niż czynili to wcześni malarze narodowi.
Krogh był prekursorem prawdopodobnie najbardziej znanego norweskiego artysty, Edvarda Muncha (1863-1944). Munch nigdy nie miał możliwości dogłębnego studiowania, toteż w Kroghu znalazł najbliższego ideału nauczyciela. Chociaż zaczął malować jeszcze w latach 80-tych XIX wieku będąc pod wpływem realizmu, Munch wkrótce porzucił metodę koncentrowania się na prawdziwej rzeczywistości. Pragnął malować to, co uważał za wrodzone człowiekowi, mawiając „Będę malował żyjących ludzi, którzy oddychają i czują, cierpią i kochają”. Munch radykalnie przejął z Europy nowe trendy, w tym postimpresjonizm, fowizm i Art Nouveau (Jugendstil), samodzielnie interpretując formę, kontur i kolor. Jego częste podróże po Europie zaowocowały międzynarodowym stylem, który przejawiał się w naiwnie prostych krajobrazach, abstrakcyjnych liniach, prostym kolorycie i silnych kontrastach w grze światła. Do malarzy współczesnych Munchowi należeli Arne Kavli (1878-1970) i Thorvald Erichsen (1868-1939), a także Halfdan Egdius (1877-1899), Harald Sohlberg (1869-1935) i Nikolai Astrup (1880-1928), którzy połączyli tendencje lat 90-tych XIX wieku, rozwijając atmosferę realizmu w kierunku bardziej abstrakcyjnych form wyrazu.