Romantyzm

Kiedy w latach 30-tych Drezno straciło swoją pozycję duchowego centrum Niemiec, norwescy artyści, podążając za J. C. Dahlem, skupili się w Düsseldorfie. Pokolenie z tego okresu, zwane „Düsseldorfczykami”, przybliżyło malarstwo norweskiemu społeczeństwu, a ich działalność określana jest w norweskiej tradycji mianem Narodowego Romantyzmu. Okres ten jest nieodłącznie związany z pracą Adolpha Tiedemana (1814- 1876) i Hansa Gude’a (1825-1903), którzy razem stworzyli obraz uznawany nawet dzisiaj za symbol norweskości – Brudeferden i Hardanger (Podróż panny młodej do ślubu w Hardanger). August Cappelen (1827-1852), który w regionie Telemark przenosił na płótno dziką przyrodę, a także Lars Hertervig (1830-1902), który przedstawiał bardziej osobistą interpretację krajobrazów, byli również norweskimi malarzami romantyzmu wykształconymi w Düsseldorfie. Do pozostałych godnych uwagi artystów z tego okresu należą: Amaldus Nielsen (1838-1932), Olaf Isaachsen (1835-1893) i Carls Sundt-Hansen (1841-1907). Nawet w obrazach przedstawiających zachodnie obszary Norwegii i wybrzeże, romantyczny akcent koncentrował się na warstwie chłopskiej, którą przedstawiano w tradycyjnych strojach podczas pracy na roli.