Teatr jest w Norwegii względnie nową formą sztuki. Najstarszy z nich, Den Nationale Scene w Bergen, został założony w roku 1850, a pierwszy teatr narodowy, Nationaltheatret w Oslo, otworzył drzwi przed publicznością dopiero 50 lat później, w roku 1899, co wynikło może po części z faktu, iż teatr jest rozrywką miejską, a w Norwegii było – i wciąż jest – niewiele dużych aglomeracji. Jednakże stopniowo wznoszono kolejne teatry, najpierw w Trondheim i Stavanger, a od roku 1970 we wszystkich większych miastach.
W latach 1970 – 1980 norweski rząd oraz poszczególne okręgi samorządowe podjęły współpracę w zakresie otwarcia pięciu regionalnych ośrodków dramatycznych. Obecnie w Norwegii działa 17 teatrów, które są albo w całości finansowane przez państwo ze środków publicznych (Nationaltheatret [Teatr Narodowy], Det Norske Teatret [Teatr Norweski], Den Norske Opera [Opera Norweska], Riksteatret [Państwowy Teatr Objazdowy] oraz Den Nationale Scene w Bergen), albo są współfinansowane przez państwo i dany region. Ponadto, władze miejskie Oslo są odpowiedzialne za Oslo Nye Teater (tamtejszy Teatr Nowy) oraz dwa mniejsze ośrodki o charakterze bardziej eksperymentalnym: Teatr Czarnej Skrzynki i Det Åpne Teater (Teatr Otwarty). Beaivvás Sámi Teáhter (Lapoński Teatr Narodowy) były niegdyś finansowane przez państwo, lecz obecnie działają pod auspicjami Sámediggi (lapońskiego parlamentu).
Łączna kwota dotacji przeznaczanych w Norwegii na sztuki sceniczne wynosi ponad miliard NOK (ok. 112,8 mln EUR). Większość z tych dotacji jest rozdzielana przez Ministerstwo ds. Kultury i Kościoła. Pozostałą część przyznają władze szczebla regionalnego. Oznacza to, że sztuki sceniczne otrzymują niemal jedną trzecią całkowitego kulturowego budżetu państwa.
W Norwegii działa zaledwie kilka prywatnych teatrów, z których większość wystawia farsy i musicale.
Każdego roku zawodowe norweskie teatry odwiedza blisko 1,5 miliona widzów. Bez wątpienia szczególne miejsce w ich repertuarze zajmują sztuki Henrika Ibsena, ale i każda nowa sztuka Jona Fosse’a niezmiennie wzbudza powszechne zainteresowanie. W norweskim teatrze znaleźć można również akcenty międzynarodowe, bowiem regularnie inscenizowane są sztuki klasycznych dramatopisarzy (np. Eurypidesa, Szekspira, Czechowa, Strindberga, Molière’a), współczesnych dramaturgów (np. Tennessee Williamsa, Arthura Millera, Samuela Becketta, Bertolta Brechta i Edwarda Albee’ego) czy też współczesnych pisarzy (Sarah Kane, Mariusa von Mayenburga, Martina McDonagha i Larsa Noréna).
Norwescy aktorzy i reżyserzy już od dawna mają skłonność do czerpania natchnienia raczej z Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych, aniżeli z Niemiec, Francji, Włoch czy Hiszpanii, choć obecnie sytuacja ta się zmienia. Wraz z kształtowaniem się nowego pokolenia reżyserów, perspektywa coraz bardziej zawęża się do Europy, zaś uznani reżyserzy zagraniczni coraz częściej zaglądają na sceny norweskie. Dwa z najważniejszych teatrów, Det Norske Teatret oraz Den Nationale Scene uzyskały status członków Europejskiej Konwencji Teatralnej, a Vår teatret (Nasz Teatr), regionalny ośrodek dramatu na zachodnim wybrzeżu, jest aktywnym członkiem Magic-Net, europejskiego forum skupiającego teatry, ośrodki oświatowe, nauczycieli, młodzież, reżyserów i aktorów.