Norwegia po drugiej wojnie światowej

Po wyzwoleniu zapanowała powszechna zgoda co do tego, że odbudowa Norwegii jest sprawą priorytetową. W wyborach w 1945 roku Partia Pracy uzyskała większość i utworzyła rząd pod kierunkiem Einara Gerhardsena.
Rząd postawił sobie za cel odbudowę Norwegii w przeciągu pięciu lat. Drugim celem był wzrost tempa industrializacji poprzez skupienie się na przemyśle ciężkim. Rozwój postępował nawet szybciej niż zaplanowali to politycy.  W 1946 roku zarówno produkcja przemysłowa, jak i wysokość produktu krajowego brutto przekroczyły wielkości z 1938 roku. W latach 1948-49 rzeczywisty kapitał państwa znacznie przewyższył poziom sprzed wojny. Kolejne lata charakteryzował stały wzrost i rozwój.

W latach bezpośrednio po zakończeniu drugiej wojny, Norwegia zdecydowanie trzymała się w cieniu polityki światowej, z intencją pozostania poza potencjalnymi konfliktami pomiędzy głównymi mocarstwami, jak też poza blokami politycznymi. Liczono na to, że wystarczającą gwarancję bezpieczeństwa przyniesie Organizacja Narodów Zjednoczonych, której przewodniczył wówczas jej pierwszy Sekretarz Generalny, Norweg Trygve Lie.

Wraz z eskalacją napięcia na linii Wschód- Zachód polityka zagraniczna Norwegii także uległa zmianie. Norwegia przyjęła pomoc w ramach Planu Marshalla, otrzymując z jego puli 2, 5 miliarda koron (NOK)  w latach 1948  - 1951.
Komunistyczny zamach stanu w Czechosłowacji w 1948 roku oraz wysunięcie przez Związek Radziecki propozycji fińsko-sowieckiego sojuszu obronnego wywołało w Norwegii silną reakcję. Po  okresie przejściowym, kiedy to miały miejsce zakończone niepowodzeniem próby utworzenia sojuszu obronnego państw nordyckich, w 1949 roku Norwegia przystąpiła do NATO. Podobnie postąpiła Dania. Od tamtej pory wyniki kolejnych badań opinii publicznej dowodzą, że Norwegowie w przeważającej liczbie opowiadają się za członkostwem w Sojuszu Północnoatlantyckim.

Lata powojenne charakteryzował stały wzrost norweskiej gospodarki. Znaczne środki finansowe były przeznaczane na budowę państwa opiekuńczego, o rozbudowanym systemie ubezpieczeń społecznych, co  miało przyczynić się do stworzenia  w pełni egalitarnego społeczeństwa.

Lata sześćdziesiąte zostały nazwane epoką ropy naftowej. Odwierty w poszukiwaniu ropy przeprowadzone na dnie Morza Północnego ujawniły bogate zasoby tego surowca, co doprowadziło do znaczącego wydobycia ropy i gazu ziemnego. W późniejszych latach, złoża odkryto również na Morzu Norweskim i Morzu Barentsa. Największe wydobycie ma obecnie miejsce na Morzu Norweskim, w pobliżu wybrzeży środkowej części Norwegii.