W latach, które nastąpiły po 1814 roku, nowo powstałe państwo wielokrotnie musiało walczyć o swoje istnienie. Norwegię dotknął kryzys ekonomiczny. Przestał istnieć wspólny rynek z Danią, a rynek brytyjski zamknął się dla norweskiego drewna. Kopalnie i tartaki straciły zamówienia z zagranicy. Wielu bogatszych przedstawicieli klasy średniej w południowo-wschodniej Norwegii zbankrutowało. Kryzys był ciężki i długotrwały.
Od lat trzydziestych XIX wieku, Norwegia przeżywała okres wzrostu gospodarczego, który napędzał koniunkturę dla ekspansji wolnego handlu i dla stworzenia regulacji celnych. Rozszerzone zostały prawa handlowe, a cła - nakierowane na wolny handel., Norwegia włączyła się w nurt generalnego rozwoju gospodarczego Europy. W 1854 roku powstała pierwsza w kraju linia kolejowa, która połączyła Oslo i Eidsvoll. Założono również linie telegraficzne. W rolnictwie wprowadzono nowe metody gospodarki.
Początki nowoczesnego przemysłu w Norwegii miały miejsce w latach czterdziestych XIX wieku, wraz z powstaniem pierwszych fabryk włókienniczych i zakładów przemysłu maszynowego. W latach 1850 –1880 radykalnie rozrosła się norweska flota handlowa.
Rozwój gospodarczy pociągał za sobą konflikt klasowy. Coraz głośniej brzmiały nawoływania o reformy demokratyczne.
W Stortingu stopniowo narastał antagonizm pomiędzy reprezentantami wyższych urzędników, którzy zatrudnieni byli w administracji państwowej, a delegatami chłopów i radykałami. Chłopi zdobyli większość w zgromadzeniu już w roku 1833. W 1859 roku podjęto pierwszą próbę utworzenia organizacji partyjnej. Co prawda próba się nie się powiodła, jednak dziesięć lat później uformował się pierwszy liberalny blok polityczny. Pierwsza norweska partia polityczna, radykalna Partia Pracy, powstała w 1884 roku, a jej polityczna partnerka – Partia Konserwatywna – w kilka miesięcy później.
Wkrótce w unii ujawniło się niezadowolenie ze szwedzkich rządów, nie tylko z powodu faktu, że całość polityki zagranicznej prowadzona była przez Sztokholm. Już w 1827 roku Storting przedłożył na ręce króla prośbę o dopuszczenie norweskiego premiera do uczestniczenia w rozstrzyganiu kwestii dyplomatycznych. Pojawiły się także inne propozycje, między innymi ustanowienia specjalnej norweskiej bandery handlowej, które przedstawiano w ramach działań na rzecz równouprawnienia Norwegii w unii.
Jednak walka o kluczowym znaczeniu z monarchią szwedzką rozegrała się na tle wprowadzenia rządów parlamentarnych, zasady konstytucyjnej, która ustanawiała, że rząd, by pozostać przy władzy, musi cieszyć się poparciem zgromadzenia narodowego. Zasadę tę warunkowały poprawki do konstytucji, które Storting wprowadził w latach1874, 1879 i 1880, przyznając królewskim ministrom prawo wstępu na sesje parlamentarne.
Za każdym razem król odmawiał ratyfikowania tych nowelizacji.
Sytuacja ta przyczyniła się do podniesienia kwestii, czy istotnie nowelizacje konstytucyjne wymagają akceptacji zarówno króla, jak i Stortingu. Rząd i konserwatyści twierdzili, że wymagają. Natomiast liberałowie byli zdecydowani doprowadzić sytuację do momentu krytycznego, poprzez zastosowanie wobec rządu parlamentarnej procedury impeachmentu. W wyniku kampanii wyborczej z 1882 roku liberałowie zdobyli w Stortingu 82 przedstawicieli, podczas gdy konserwatyści - 32. Rząd premiera Selmera został postawiony w stan oskarżenia i w 1884 roku parlament zadecydował o częściowej utracie przez niego władzy. Głównym powodem dla zastosowania tej procedury stał się fakt, że rząd doradzał królowi, aby ten nie sankcjonował poprawek do konstytucji. Po okresie tymczasowych rządów konserwatystów, król nie miał innego wyjścia jak tylko zwrócić się do lidera liberałów, Johana Sverdrupa, o utworzenie nowego rządu. W Norwegii ostatecznie został wprowadzony parlamentaryzm.
W końcu stulecia coraz bardziej narastały różnice zdań na temat unii. Żądania Szwecji, aby minister spraw zagranicznych połączonych unią państw zawsze był narodowości szwedzkiej oraz norweskie roszczenia o ustanowienie własnej służby konsularnej były przyczynami zaciekłych sporów. Realizację zamierzeń Norwegów udaremniło szwedzkie wojsko. W odpowiedzi, Norwegowie schyłek wieku poświęcili na własne dozbrajanie.
Ostatecznie, szalę na rzecz otwartego konfliktu pomiędzy dwoma państwami przeważyła kwestia wprowadzenia norweskiej służby konsularnej. 11 marca 1905 roku rząd premiera Michelsena został poinstruowany, aby jednostronną decyzją Norwegii przeforsować kwestię służby konsularnej. 7 czerwca rząd złożył dymisję na ręce Stortingu. Zgromadzenie zwróciło się jednak do rządu, by tymczasowo kontynuował pracę zgodnie z konstytucją i obowiązującym prawem „ze zmianami, które stały się niezbędne w świetle faktu, iż Król zaprzestał sprawowania funkcji króla Norwegii, tym samym doprowadzając do końca unię personalną Norwegii i Szwecji.”
Szwecja żądała negocjacji na temat warunków rozwiązania unii oraz zorganizowania referendum powszechnego, w którym cały naród wypowiedziałby się, czy wyraża zgodę na tę decyzję. Referendum odbyło się w sierpniu 1905 roku. Ogółem 368 392 Norwegów głosowało za rozwiązaniem unii, podczas gdy jedynie 184 oddało swój głos przeciw.
Dalsze negocjacje ze Szwecją prowadzone były w sierpniu i wrześniu w Karlstadzie. Zakończyły się sukcesem - podpisano porozumienie o pokojowym rozwiązaniu unii.