Schyłek średniowiecza stanowił okres gospodarczego upadku Norwegii. W czternastym wieku czarna śmierć i inne epidemie wyludniły kraj. Opuszczono wiele gospodarstw chłopskich na obszarach peryferyjnych, a dochody ludności zmalały. Niektórzy historycy są zdania, że przyczynę tego kryzysu stanowiło pogorszenie klimatu oraz podporządkowanie gospodarki norweskiej Lidze Hanzeatyckiej. Inni uważają, że do zahamowania rozwoju przyczyniło się postępujące zubożenie gleby.
Kryzys gospodarczy miał polityczne konsekwencje. Dania umacniała swoją pozycję najważniejszego państwa nordyckiego. Na stanowiska wysokich urzędników państwowych mianowano duńskich i niemieckich możnych. Majątki ziemskie i rezydencje należące do biskupów przeszły w obce ręce. Norweskie możnowładztwo traciło swoje wpływy. Możliwości norweskiego społeczeństwa co do narodowego samostanowienia stopniowo malały.
Od 1450 roku o unii z Danią stanowił traktat – traktat pomyślany zapewne jako zabezpieczenie pozycji Norweskiej Rady Królestwa przy elekcji króla, warunek ten jednak nigdy nie był przestrzegany. Traktat miał również służyć jako gwarancja równouprawnienia obu państw. Taka była teoria; praktyka okazała się inna.
W 1536 roku Norwegia przestała być suwerennym królestwem. Doszło do tego podczas posiedzenia zgromadzenia narodowego w Kopenhadze, na którym król Chrystian III zobowiązał się wobec możnowładztwa duńskiego, że Norwegia stanie się prowincją Korony Duńskiej, podobnie jak wszystkie inne posiadłości Danii. Norweska Rada Królestwa została rozwiązana, a norweski Kościół utracił swoją autonomię. Od tego momentu duńska szlachta mogła swobodnie przejmować stanowiska strażników prawa w Norwegii oraz uzyskiwać dochody również w tym państwie.
Ten bliski związek polityczny z Danią prowadził Norwegię nieuchronnie ku wojnom, które Dania prowadziła ze Szwecją i mocarstwami rejonu Bałtyku. Sytuacja doprowadziła do utraty na rzecz Szwecji następujących części terytorium Norwegii, odstąpionych przez króla: prowincji Jämtland i Herjedalen w 1645 roku oraz Båhuslän i lenna Trondheim w roku 1658. Jednak Trondheim po dwóch latach powróciło do Norwegii.
Zgromadzenie Stanów Generalnych w Kopenhadze w 1660 roku wybrało Fryderyka III na następcę tronu oraz wyznaczyło mu zadanie przygotowania obu królestwom nowej konstytucji. W ten sposób, w obu państwach zaprowadzono monarchę absolutną, co miało wpływ na pozycję Norwegii w unii do końca obowiązywania tego związku politycznego. Pomimo, że Norwegią rządzono z Kopenhagi, to sam monarcha często miał niewielką władzę. Rzeczywista władza spoczywała w rękach wysokich urzędników państwowych. W sumie Norwegia korzystała na tej sytuacji, ponieważ niektórzy urzędnicy zaczęli pojmować interesy Norwegii. W kwestiach szczególnie dotyczących kraju respektowano poglądy wysoko postawionych urzędników norweskich.
W okresie panowania absolutyzmu sformułowano politykę, zgodnie z którą Dania i Norwegia pod względem gospodarczym miały być traktowane jako nierozdzielna całość. W związku z tym Danii przyznano wyłączne prawo do handlu zbożem w południowo-wschodniej Norwegii (1737 rok), podczas gdy analogiczny monopol na sprzedaż norweskiego żelaza obowiązywał w Danii. Poprzez wprowadzenie w 1662 roku miejskich przywilejów handlowych, całość handlu drewnem skupiła się w miastach, których mieszkańcom przyznano wyłączne prawo do skupu drewna od chłopów i właścicieli tartaków. Rozwiązaniom tym przyświecała intencja stworzenia warstwy rodzimego bogatego mieszczaństwa i cel ten został osiągnięty.
Mieszczaństwo, które narodziło się jako warstwa społeczna w następstwie poprawy sytuacji gospodarczej, nosiło w sobie zalążek świadomości narodowej, który szczególnie dojrzał i dał o sobie znać w XVIII wieku. Chociaż było to spowodowane silnym wzrostem ekonomicznym tej klasy społecznej, to jednak czynnikiem decydującym stał się zapewne narastający opór wobec dążeń władców do uczynienia z Kopenhagi gospodarczego centrum obu państw. Norwescy kupcy nie byli w stanie konkurować z potężnymi przedsiębiorstwami handlowymi duńskiej stolicy.
W końcu XVIII stulecia, większość importu szła przez Kopenhagę. Sprzedawcy drewna z południowo-wschodniej Norwegii przedstawili grupowe żądanie utworzenia norweskiego banku narodowego, tym samym wspierając roszczenia wysokich urzędników państwowych o założenie norweskiego uniwersytetu. Żądania te zostały odrzucone, jako że rząd obawiał się jakichkolwiek kroków, które mogłyby wzmagać świadomość autonomii Norwegii i tym samym osłabiać potęgę unii. Koncepcja utworzenia norweskiego uniwersytetu i banku narodowego stopniowo stawała się symbolem wzrastającej świadomości odrębności narodowej.
Tendencja ta narastała w okresie wojen napoleońskich, w latach 1807 -1814. Dania z Norwegią były sprzymierzone z Francją, w rezultacie czego nałożona wspólnie na Wielką Brytanię blokada przyniosła Norwegii izolację zarówno od Danii, jak i od rynku. Żegluga i eksport drewna zamarły, a w kraju panował głód. Ponieważ Norwegia nie mogła być już zarządzana dłużej z Kopenhagi, została do tego celu powołana komisja rządowa złożona z wysokich urzędników. Król Fryderyk VI przychylił się do żądań utworzenia narodowego uniwersytetu, który ostatecznie został powołany w 1811roku. Wszystkie te wydarzenia stanowiły tło dla zdarzeń, które miały mieć miejsce w 1814 roku.