Kościół Norweski jest państwowym kościołem protestanckim, którego głową jest Król Norwegii, a Storting – najwyższym organem legislacyjnym. Rodzina królewska jest obowiązana wyznawać religię ewangelicko-augsburską (luterańską).
W praktyce, za sprawowanie ogólnej kontroli nad Kościołem odpowiedzialny ze strony rządu jest Król w Radzie. Ministerstwu ds. Kultury i Kościoła przyznano w tym zakresie kompetencje administracyjne, a Storting (norweskie zgromadzenie narodowe) – pełny nadzór nad uchwalaniem aktów prawnych dotyczących Kościoła i jego budżetu. Wszyscy biskupi i dziekani są mianowani przez rząd. Najwyższym eklezjastycznym organem władzy zwierzchniej jest Synod Generalny.
Norwegia była rzymsko-katolicka do czasów reformacji. Wtedy to dekretem królewskim przyjęto w 1537 roku protestantyzm i ustanowiono Kościół Norweski. W XVIII wieku Kościół Norweski dostał się pod wpływy pietyzmu, ewangelicznego ruchu odnowy religijnej nakierowanego na jednostkę, który zrodził się w Niemczech i podkreślał związek między wiarą i działaniem. Pietyści podejmowali aktywne starania w celu włączenia wiary i etyki chrześcijańskiej do życia każdego człowieka, wprowadzając, na przykład, obrzęd konfirmacji (1736) i Szkołę Ludową (1739). W tym okresie norwescy pietyści przejawiali żywe zainteresowanie działalnością misyjną, zwłaszcza w Grenlandii i zamieszkiwanych przez Lapończyków (Saamów) regionach na północy Norwegii.
Ortodoksja luterańska sprawowała niepodzielne rządy już od początku XVII wieku i przez długi czas obowiązywał zakaz wyznawania religii innej niż obowiązująca w Kościele Norweskim. W XIX wieku, gdy świeccy kaznodzieje bez święceń i przygotowania kapłańskiego zaczęli nauczać na podstawie Biblii nie posiadając zezwolenia oficjalnych kół religijnych, Norwegię ogarnęło odrodzenie religijne. Zakaz głoszenia kazań przez osoby świeckie został zniesiony w 1842 roku. W XIX wieku pietyści zyskali jeszcze mocniejszy punkt zaczepienia dzięki ewangelicznemu ruchowi odnowy religijnej. Przemawiali oni publicznie, protestując przeciwko wymuszonej religijności wyświęconych duchownych. Dlatego też w tym okresie, w odróżnieniu od Kościołów Danii i Szwecji, Kościół Norweski zaczął być kojarzony z pietyzmem i silnym ruchem świeckim.
Norweskie duchowieństwo stopniowo zaczęło ulegać ideom ruchu świeckiego i właściwej mu konserwatywnej interpretacji chrześcijaństwa. W chrześcijańskich kołach działających na początku XX wieku w Norwegii rysowało się napięcie między obozem liberalnym i konserwatywnym, zwłaszcza w odniesieniu do odmiennych poglądów na historyczne badania Biblii. Jednak od lat 80-tych można obserwować coraz większą różnorodność opinii na temat kościoła i teologii.
Zalegalizowanie świeckiego kaznodziejstwa utorowało również drogę dla różnego rodzaju wolnych kościołów chrześcijańskich. Do największego z nich należy Ruch Zielonoświątkowców, a do kolejnych pod względem wielkości należy Wolny Kościół Ewangelicko-Luterański w Norwegii i Norweska Unia Baptystów. Kościół Rzymsko-Katolicki odrodził się w latach 50-tych XIX wieku i od tego czasu pomyślnie się rozwija, przyciągając coraz więcej zwolenników.