Na przełomie XIX i XX wieku Norwegię dotknęło zjawisko powszechnej emigracji, zwłaszcza do Stanów Zjednoczonych. Szczytowy punkt emigracji przypadł na połowę lat 60-tych XIX wieku, kiedy ubyło ponad dwie trzecie przyrostu naturalnego ludności, czyli około 10-15% populacji opuściło kraj. Liczba emigrantów pozostawała na wysokim poziomie do I Wojny Światowej, a następnie tendencja ta utrzymała się aż do kryzysu gospodarczego, który nastąpił w latach 30-tych XX wieku.
Od końca lat 60-tych Norwegia doświadcza znaczącej imigracji netto, która wyniosła około 1% populacji w latach 70-tych i na początku lat 80-tych. Jako że przyrost naturalny wśród etnicznej ludności norweskiej zmniejszył się, całkowity procent przyrostu ludności spowodowanego imigracją znacząco wzrósł, sięgając 35-40%.
W latach 60-tych coraz liczniejsze rzesze imigrantów przybywały z Europy Południowej, Azji, Afryki i Ameryki Południowej, osiedlając się głównie w Oslo lub w jego okolicach. W 1975 roku Norwegia wprowadziła oficjalny zakaz imigracji, który pozostaje w mocy do dzisiaj. Zakaz nie dotyczy określonych grup uchodźców i ubiegających się o azyl. Ustalono roczne limity wjazdu na terytorium Norwegii dla osób pochodzących głównie z byłej Jugosławii, Pakistanu, Wietnamu, Iranu i Turcji. Działają też mechanizmy, upoważniające pewną lilczbę osób do wjazdu do Norwegii w ramach łączenia rodzin.