Usługi świadczone przez publiczną służbę zdrowia są finansowane z podatków i są dostępne dla wszystkich rezydentów bez względu na ich status społeczny. Sektor opieki zdrowotnej zatrudnia 220 000 pracowników i jest jednym z największych sektorów w społeczeństwie norweskim.
System publicznej opieki zdrowotnej wchodzi w zakres kompetencji Ministerstwa Zdrowia i Spraw Społecznych, które odpowiada za kształtowanie i monitorowanie krajowej polityki prozdrowotnej. Odpowiedzialność za wykonywanie usług w tym zakresie została delegowana do jednostek na szczeblu gminnym i regionalnym. Gminy dbają o zapewnienie podstawowych usług medycznych, takich jak przychodnie z lekarzami pierwszego kontaktu, natomiast okręgi i pięć regionów służby zdrowia zapewniają bardziej wyspecjalizowane usługi medyczne, na przykład szpitale. Obok placówek publicznych funkcjonuje kilka autoryzowanych szpitali prywatnych oraz prywatne praktyki lekarskie.
Kolejki w szpitalach i starzejąca się populacja stanowią obecnie dwa największe wyzwania dla norweskiej polityki prozdrowotnej. Od lat 70-tych gwałtownie rośnie odsetek osób starszych w społeczeństwie, stwarzając coraz większe zapotrzebowanie na usługi lecznicze, rehabilitacyjne, pielęgniarskie i opiekuńcze.
Pierwsze publiczne placówki szpitalne w Norwegii powstały jeszcze w XVIII wieku, a szpitale wyspecjalizowane i oddziały psychiatryczne wprowadzono pod koniec XIX wieku. Wraz z pojawieniem się po 1900 roku aparatów rentgenowskich i nowoczesnych środków znieczulających, rozwój nowoczesnego sektora leczenia hospitalizacyjnego ponownie nabrał impetu. Od 1945 roku publiczna służba zdrowia rozwija się zgodnie z międzynarodowymi trendami w stosowaniu antybiotyków i innego rodzaju leków oraz ciągle doskonalącą się techniką medyczną.
Lekarze już od dawna są trzonem publicznej służby zdrowia w Norwegii i często torują drogę reformom w ochronie zdrowia na szczeblu centralnym i lokalnym.