Konwencja ONZ o Prawach Dziecka chroni prawa dzieci na wiele sposobów, zobowiązując władze do działań mających na celu jak najlepsze zabezpieczanie ich interesów, zapewnienie im dobrych warunków życia i rozwoju, ochronę przed dyskryminacją oraz poszanowania poglądów dzieci w dotyczących je bezpośrednio sprawach. Konwencja została ratyfikowana przez Norwegię w 1991 roku, a do chwili obecnej ratyfikowało ją 191 państw.
W kwietniu 2003 roku Norwegia przedstawiła ONZ swój trzeci raport o przestrzeganiu postanowień Konwencji Praw Dziecka. Raport ten zawiera krótki opis niektórych wyzwań, z jakimi Norwegia zmaga się w odniesieniu do warunków życia dzieci i młodzieży oraz prezentuje zmiany i nowe wydarzenia jakie miały miejsce w tym obszarze od złożenia przez Norwegię poprzedniego raportu w roku 1998.
W czerwcu 2003 roku Storting (norweskie zgromadzenie narodowe) przyjął projekt ustawy dotyczący włączenia postanowień Konwencji o Prawach Dziecka do krajowego porządku prawnego. Konwencja stała się częścią norweskiego prawodawstwa w drodze nowelizacji ustawy z 1999 roku o prawach człowieka. Znowelizowana ustawa weszła w życie w październiku 2003 roku. Pozycja prawna dzieci została w ten sposób umocniona. Znowelizowano również ustawę o dzieciach, ustawy o adopcji i ustawy o dobrobycie dzieci, na drodze której obniżono limit wiekowy uprawniający dzieci do wyrażania swoich poglądów z 12 do 7 lat. Młodsze dzieci, które są zdolne do kształtowania własnych poglądów, muszą zostać poinformowane o możliwości wyrażenia własnych opinii, zanim zostaną podjęte decyzje w sprawach, które ich dotyczą.
W 1981 roku Norwegia jako pierwsze państwo na świecie powołała Rzecznika Praw Dziecka. Rzecznik Praw Dziecka jest niezależnym, autonomicznym i politycznie neutralnym organem powołanym na mocy specjalnego aktu prawnego. Jego podstawowym zadaniem jest promowanie interesów dzieci w społeczeństwie oraz dokładne kontrolowanie zmian warunków ich rozwoju.