W publikowanym przez Program Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju (UNDP) rankingu krajów za 2003 rok, opartym na wskaźniku rozwoju społecznego, Norwegia znajduje się na drugim, po Islandii, miejscu pod względem równouprawnienia kobiet i mężczyzn w życiu gospodarczym i politycznym. Norwegia może poszczycić się, między innymi, wysokim odsetkiem kobiet, które są deputowanymi w Storting (norweskim zgromadzeniu narodowym) lub zajmują najwyższe stanowiska w hierarchii kierowniczej przedsiębiorstw. Kobiety mają również znaczący udział w ogólnej sile roboczej. Chociaż nadal więcej mężczyzn niż kobiet pełni funkcje polityczne czy piastuje urzędy publiczne, występuje wyraźna tendencja w kierunku zwiększania liczby kobiet w życiu politycznym i publicznym. W składzie drugiego rządu uformowanego w 1986 roku przez ówczesną Premier Gro Harlem Brundtland znajdowała się stosunkowo największa liczba kobiet ze wszystkich rządów na świecie – do kobiet należało bowiem osiem z osiemnastu tek ministerialnych.
Zgodnie z ustawą z 1978 roku o równym statusie kobiet i mężczyzn, dyskryminacja ze względu na płeć jest zakazana pod wszelka postacią, z wyjątkiem przypadków, w których celowo występuje promowanie równouprawnienia kobiet i mężczyzn. Chociaż wprowadzono w życie formalną zasadę mówiącą o takiej samej płacy za wykonanie takiej samej pracy, wiele wskazuje na to, że pod względem poziomów płac Norweżki nadal nie dorównują mężczyznom na podobnych stanowiskach.
W minionym wieku kobiety uzyskały formalne i prawdziwe równouprawnienie w większości sfer życia. W 1888 roku zamężnym kobietom przyznano całkowicie niezależną zdolność do wykonywania czynności prawnych, a legislacja z 1918 i 1927 roku stawiała je na równej stopie z mężczyznami w odniesieniu do rozwodu, opieki nad dzieckiem i prawa do majątku. W 1912 roku kobiety uzyskały dostęp do większości stanowisk w administracji rządowej, a od 1938 roku zezwolono im na zajmowanie wszelkich stanowisk z wyjątkiem kościelnych i wojskowych. Pełne prawo do piastowania wszystkich urzędów przyznano kobietom w 1952 roku.
Wejście kobiet w szeregi siły roboczej oraz wynikające stąd zmiany w ich sytuacji finansowej, jakie zaczęły zachodzić pod koniec XIX wieku, dały podstawę do uformowania ruchu politycznego kobiet, którego celem było uzyskanie pełnych praw społecznych we wszystkich dziedzinach życia. Zorganizowany ruch na rzecz walki o prawa kobiet doprowadził do pierwszego przełomu w latach 80-tych XIX wieku. W tym czasie kobiety walczyły o prawo do głosowania, które uzyskały w 1913 roku. W okresie międzywojennym pod auspicjami związków zawodowych zostało utworzonych wiele grup kobiet. W latach 60-tych działania podejmowane w ramach ruchu na rzecz walki o prawa kobiet ponownie przybrały na sile. Manifestacje studentów, gwałtownie rozwijający się za granicą ruch na rzecz walki o prawa kobiet oraz sprzyjająca koniunktura gospodarcza, która zwiększyła konieczność zasilenia przez kobiety siły roboczej, odnowiła zainteresowanie Norweżek równouprawnieniem płci, prowadząc do powstania ruchu potężniejszego niż kiedykolwiek przedtem.
Nowy ruch na rzecz walki o prawa kobiet koncentrował swoje wysiłki nie tyle na uzyskaniu formalnego równouprawnienia, ile na możliwości swobodnego korzystania przez kobiety z należnych im praw.