Formalnie Norwegia jest monarchią konstytucyjną o parlamentarnym i demokratycznym systemie rządów. Demokratycznym, ponieważ zgodnie z Konstytucją źródłem uprawnień politycznych i prawa jest naród, bowiem wszyscy obywatele mogą zasiadać w Stortingu (norweskie zgromadzenie narodowe) oraz radach okręgów i gmin. Parlamentarnym, gdyż rząd, jako organ pełniący obowiązki władzy wykonawczej, nie może sprawować rządów, jeśli nie uzyska zaufania Stortingu, czyli organu o uprawnieniach ustawodawczych. Monarchią konstytucyjną, gdyż rząd, zgodnie z zapisami w Konstytucji, czerpie swoje uprawnienia z władzy wykonawczej przysługującej Królowi.
Zarówno demokratyczne rządy, jak i monarchia, zostały zagwarantowane w Konstytucji z 1814 roku. Parlamentaryzm wprowadzono w 1884 roku. Choć dzisiaj Król ma niewiele faktycznej władzy politycznej, pełni ważną, symboliczną funkcję Głowy Państwa oraz oficjalnego przedstawiciela norweskiego społeczeństwa i przemysłu. Monarchia odgrywa również istotną rolę unifikującą, która uwidacznia się zwłaszcza w chwilach kryzysu narodowego. Została ona wyraźnie zademonstrowana podczas II Wojny Światowej, gdy Król Haakon VII, który sprzeciwiał się inwazji nazistów na Norwegię w 1940 roku, uciekł z Norwegii, by na uchodźstwie w Londynie podejmować działania przeciwko okupacji.
Władza w państwie jest formalnie podzielona między trzy instytucje: Storting (władza ustawodawcza), rząd (władza wykonawcza) i sądy (władza sądownicza). Ponadto administracja publiczna, którą powołano w celu służenia organom politycznym, jest czasami postrzegana jako czwarta władza w kraju, gdyż obecnie podejmuje ona niezależne działania i może wywierać wpływ na kształtowanie kierunków polityki. Wprowadzono również geograficzny podział władzy politycznej na następujące szczeble: krajowy, okręgowy i gminny.
Obywatele uczestniczą w życiu politycznym zarówno poprzez wybory bezpośrednie, jak i członkostwo w organizacjach. Przeciętny Norweg jest członkiem czterech organizacji, a około 70% osób dorosłych uzyskało członkostwo w przynajmniej jednej. Organizacje te są w stanie wywierać wpływ na organa władzy w drodze formalnych i nieformalnych kontaktów z administracją publiczną. Bliskie stosunki między stałymi komisjami parlamentarnymi, ministerstwami i grupami interesu oznaczają, że norweska polityka jest nakierowana na takie dziedziny jak przemysł, rolnictwo czy szkolnictwo.
Frekwencja w wyborach zwykle kształtuje się w okolicach 80%. Mężczyźni uzyskali powszechne prawo wyborcze w 1898 roku, a kobiety – w roku 1913. W głosowaniu mogą brać udział obywatele, którzy ukończyli 18 lat.