Rząd sprawuje władzę wykonawczą. Do jego najważniejszych funkcji należy przedkładanie Stortingowi (norweskie zgromadzenie narodowe) projektów aktów prawnych i projektów ustawy budżetowej oraz wykonywanie decyzji za pośrednictwem Z formalnego punktu widzenia, to Król zwraca się do partii posiadającej większość o stworzenie Rządu lub mającej szansę przetrwania koalicji.
Decyzje Rządu są formalnie podejmowane w każdy piątek przez Króla w Radzie (czyli są wspólnie zatwierdzane przez Króla i Radę Państwa). Wszystkie dekrety królewskie muszą być podpisane przez Króla i kontrasygnowane przez Premiera.
Zarówno formalnie, jak i faktycznie norweski Rząd, a zwłaszcza Premier, ma mniejszy zakres uprawnień niż rządy wielu innych państw Europy Zachodniej. Tradycyjnie już urząd Premiera, Ministra Spraw Zagranicznych i Ministra Finansów są stanowiskami o najwyższej randze w Rządzie.
Wraz ze zwiększaniem się liczby zadań Państwa, władza ustawodawcza jest stopniowo delegowana ze Storting do Rządu, a często jeszcze na niższy szczebel – do poszczególnych resortów rządowych. Cechą charakterystyczną Norwegii jest rząd ministerialny, w którym dany Minister jest politycznym przywódcą podlegającego mu ministerstwa. Najbliżej ministra stoją powoływani po linii politycznej Sekretarze Stanu, pełniący funkcje zbliżone do obowiązków Wiceministrów, a także Doradcy Polityczni.
Ministerstwa mają hierarchiczną strukturę. Na jej szczycie znajduje się Sekretarz Generalny, pełniący rolę przywódcy administracyjnego, a niżej kolejno Dyrektor Generalny (ekspedisjonssjef) na szczeblu departamentu, Wicedyrektor Generalny (avdelingsdirektør) na szczeblu departamentu lub sekcji, Zastępca Wicedyrektora Generalnego (underdirektør) na szczeblu sekcji, Dyrektor Działu (byråsjef) na szczeblu działu oraz służba publiczna, na którą składają się doradcy, dyrektorzy i personel urzędniczy różnego szczebla.