Tradycyjnie sądownictwo znane jest jako trzecia władza w kraju. Sieć organów sądowych w Norwegii składa się z Sądu Najwyższego (Høyesterett), Wstępnej Komisji Odwoławczej przy Sądzie Najwyższym (Høyesteretts kjæremålsutvalg), Sądów Apelacyjnych (lagmannsrettene), Sądów Okręgowych (tingrett), Sądów Polubownych (forliksrådet) oraz kilku wyspecjalizowanych organów sądowych. Norwegia jest podzielona na sześć właściwości miejscowych (lagdømmer) i 15 okręgów sądowych (lagsogn).
Sądownictwo jest relatywnie niezależną gałęzią władzy. W jego roli politycznej można wyróżnić dwa aspekty: po pierwsze, działania podejmowane przez organa sądowe mają na celu wdrażanie legislacji przyjętej przez Storting (norweskie zgromadzenie narodowe); po drugie, organa sądowe monitorują organa ustawodawcze i wykonawcze, aby zapewnić, że postępują one zgodnie z wcześniej uchwalonymi aktami prawnymi.
Władza sądownicza może odrzucić akt prawny uchwalony przez Storting, jeśli stwierdzi, że akt ten jest sprzeczny z Konstytucją. Prawo do „cenzurowania” Stortingu wzbudza kontrowersje, gdyż nie jest zagwarantowane w Konstytucji. Zostało ono kilkakrotnie użyte w latach 1884-1918, kiedy to Sąd Najwyższy wstrzymał klika radykalnych reform legislacyjnych. Od tego czasu władza sądownicza niechętnie sięga po to uprawnienie. Choć organa na wszystkich szczeblach systemu prawa powszechnego są uprawnione do badania ważności danego aktu prawnego, tego typu przypadki niemal zawsze przedstawiane są w końcu do rozpatrzenia Sądowi Najwyższemu.