Storting (norweskie zgromadzenie narodowe) jest najwyższym organem politycznym w Norwegii od wprowadzenia parlamentaryzmu w 1884 roku. Wybory do Stortingu odbywają się co cztery lata, a mandaty rozdzielane są według sytemu przedstawicielstwa proporcjonalnego. Rząd jest wybierany w imieniu Króla spośród deputowanych Stortingu.
Większością głosów Storting może przyjąć wotum nieufności skutkujące ustąpieniem rządu lub jednego z ministrów. Wniosek o przeprowadzenie głosowania w tej kwestii może przedłożyć każdy deputowany Storting lub może o nie wnioskować sam rząd. W przypadku naruszenia przez rząd przepisów prawa lub podejmowania działań sprzecznych z Konstytucją, Storting może postawić członków rządu w stan oskarżenia i usunąć ich z urzędu. Jednak w praktyce takie przypadki są niezmiernie rzadkie.
Storting sprawuje formalną kontrolę nad dwoma najważniejszymi narzędziami rządu: uchwalaniem legislacji i zatwierdzaniem budżetu państwa. Większość projektów ustaw i propozycji budżetu państwa jest przedkładana Stortingowi przez rząd. Zwykle projekty aktów prawnych wymagają jedynie niewielkiej korekty, jako że rząd albo już zdobył popierającą go większość w Stortingu, albo dostosował swoje propozycje z myślą o zadowoleniu większości deputowanych Stortingu.
Storting monitoruje działania rządu. Do najważniejszych instrumentów kontroli należą: głosowanie nad wotum zaufania, zwrócenie się do organu sądowego o postawienie w stan oskarżenia, kontrole przeprowadzane przez Urząd Audytora Generalnego (Urząd Kontroli Państwowej) oraz system zapytań i interpelacji parlamentarnych. W części sesji poświęconej interpelacjom, deputowani Stortingu mogą kierować bezpośrednio do rządu pytania, na które odpowiedzi musi udzielić właściwy minister. Zwykle następuje po tym krótka debata.
Storting liczy 169 wybieralnych deputowanych, z których każdy reprezentuje swoją partię.
Stortingowi przewodniczy Prezydium składające się z sześciu członków. Rozmowy i debaty w izbie Stortingu zwykle odgrywają niewielką rolę w rozwiązaniu danej kwestii. Większość pracy odbywa się w stałych komisjach i to właśnie tam proponowana jest większość zmian do rządowych projektów ustaw. Obok grup partyjnych, dwanaście stałych komisji jest najważniejszymi organami politycznymi Stortingu.
Deputowani do Stortingu wybierani są w okręgach na zasadzie przedstawicielstwa proporcjonalnego, tzn. każdemu okręgowi przydzielana jest określona liczba przedstawicieli w oparciu o liczbę jego mieszkańców.