Międzynarodowa współpraca stanowi ważny element działalności badawczej. Będąc jednym z najbogatszych krajów świata, Norwegia ma obowiązek rozwijać nowe obszary wiedzy oraz wnosić wkład w prowadzenie badań naukowych na szczeblu międzynarodowym. Norwegia jest też jednak niewielkim państwem i musi czerpać z wysiłków badawczych prowadzonych przez innych. Obecnie blisko 10% norweskich nakładów na badania kierowanych jest współpracę międzynarodową.
Międzynarodowa współpraca w dziedzinie badań naukowych odbywa się zarówno w ramach zorganizowanych programów i sieci badawczych, jak i w drodze nieformalnych kontaktów pomiędzy naukowcami. Współpraca indywidualna odbywa się głównie z partnerami ze Stanów Zjednoczonych. Kraje nordyckie również stanowią naturalny obszar dla współpracy, zwłaszcza w zakresie badań związanych z przemysłem. Jednak w ciągu ostatnich 20–30 lat Norwegia przystąpiła także do wielu międzynarodowych projektów realizowanych w Europie. Dwustronna współpraca badawcza na poziomie instytucjonalnym uległa wzmocnieniu. Zawarto umowy o współpracy między innymi z USA, PA i Japonią, zaś umowy z Indiami, Chinami i Francją są w fazie opracowywania.
Obecnie większa część międzynarodowej współpracy badawczej, w jaką angażuje się Norwegia, podejmowana jest w oparciu o Unijne Programy Ramowe Badań i Rozwoju Technicznego. Norwegia uczestniczy w projektach realizowanych pod auspicjami Unijnych Programów Ramowych od roku 1987, a status pełnoprawnego członka programu uzyskała w roku 1994. Jest to największy międzynarodowy program badawczy w jakim uczestniczy Norwegia. Jej wkład stanowi około trzy czwarte całej sumy przyznawanej na programy realizowane w ramach umowy EOG. Dalsze rozwijanie i wzmacnianie udziału Norwegii w owym programie cieszy się szerokim poparciem politycznym. Dotychczas norweskie działania naukowe koncentrowały się głównie w obszarach energii, środowiska, transportu, opieki zdrowotnej i medycyny oraz badań morskich.
Ważniejsze programy międzynarodowe, w których uczestniczy Norwegia:
Ramowy Program Badań i Rozwoju Technicznego UE
EUREKA: Ogólnoeuropejska Sieć Rynkowych Badań na Rzecz Przemysłu
COST: Europejski Program Współpracy w Dziedzinie Badań Naukowo-Technicznych
ESA: Europejska Agencja Kosmiczna
CERN: Europejska Organizacja Badań Nuklearnych
ESRF: Europejski Ośrodek Promieniowania Synchrotronowego
EMBL: Europejskie Laboratorium Biologii Molekularnej
EISCAT: Europejski Ośrodek Radaru Niespójnego Rozpraszania
IARC: Międzynarodowa Agencja Badań nad Rakiem (WHO)
Daleka północ
Norwegia może zaoferować obiekty, które są trakcyjne dla badaczy z zagranicy. Należ do nich na przykład placówki wchodzące w skład instytucji zajmujących się zaawansowanymi badaniami nad środowiskiem naturalnym i biologią mórz. Badania obszarów polarnych to kolejna dziedzina, w której Norwegia cieszy się chlubnymi tradycjami i naturalną przewagą.
Należący do Norwegii archipelag Svalbard jest jednym z najłatwiej dostępnych dalekich obszarów arktycznych na świecie. Svalbard jest atrakcyjnym miejscem do prowadzenia badań w wielu różnych dziedzinach. Badania przeprowadzane w Arktyce mogą pomóc w dostarczeniu odpowiedzi na pytania związane ze zmianą klimatu oraz mechanizmami efektu cieplarnianego. Blisko 95% próbek atmosferycznych pobieranych na Svalbardzie wolnych jest od lokalnego zanieczyszczenia. Znaleźć można tu także najbogatszą faunę i florę w całym regionie dalekiej Arktyki. Archipelag Svalbard jest położony blisko północnego bieguna magnetycznego, dzięki czemu jest wyjątkowo dobrym miejscem do prowadzenia badań geofizycznych i atmosferycznych. Ze Svalbardu „widoczne” są wszystkie satelity krążące po orbicie polarnej. Na archipelagu reprezentowane są wszystkie okresy geologiczne. Oprócz Norwegii na Svalbardzie badania prowadzi obecnie również około 20 instytucji z różnych krajów świata.
Międzynarodowa współpraca w dziedzinie badań naukowych zostanie wzmocniona dzięki nowemu laboratorium morskiemu na wyspie Nowy Ålesund na Svalbardzie, które zostało otwarte 1 czerwca 2005 roku.