Program rewaloryzacji rogalińskiej rezydencji zakładał odtworzenie historycznych wnętrz i otoczenia pałacu w kształcie, jaki nadali mu właściciele do przełomu XIX i XX wieku. Oparty był o analizę dziejów rezydencji i zachodzących w niej przemian oraz o wyniki przeprowadzonych w ostatnich latach badań konserwatorskich.
Projekt podkreślał treści historyczne i artystyczne stanowiące o indywidualności i niepowtarzalnej atmosferze pałacu, z drugiej strony spełniał wymogi nowoczesnego muzealnictwa, uwzględniając wielorakie funkcje, jakie spełniać powinno muzeum rezydencjonalne oddalone od ośrodka miejskiego, a więc muzealne, edukacyjne, turystyczne, obiektu przystosowanego dla osób niepełnosprawnych, z ofertą gastronomiczną, zapleczem hotelowym i nowoczesną infrastrukturą.
Historia pałacu rogalińskiego sięga II poł. XVIII wieku. Stanowił on własność rodziny Raczyńskich. Pałac nie uległ zniszceniu w czasie drugiej wojny światowej jako że był siedzibą Hitlerjugend Gebietsfuhrerschule. Jednakże w roku 1949 stał się Oddziałem Muzeum Wielkopolskiego, przemianowanego w 1950 roku na Muzeum Narodowe w Poznaniu. W 1991 roku syn twórcy rogalińskiej galerii - Edward Bernard hr. Raczyński, Prezydent RP na Uchodźstwie, powołał Fundację im.Raczyńskich przy Muzeum Narodowym w Poznaniu, której przekazał prawa własności do pochodzących z pałacu dzieł sztuki oraz zespołu rezydencjonalnego.
Członkowie rodziny Raczyńskich byli kolekcjonerami sztuki. Dlatego też w cześci wystawowej Muzeum-Pałacu można obejrzeć kolekcję malarstwa z XIX i wczesnego XX wieku. Znajdują się tam działa nie tylko poliskich malarzy, ale również francuskich, niemieckich oraz 4 obrazy norweskiego malarza Frits Thaulow. „ Historycy sztuki przyjeżdzają do Rogalina i z radością odkrywają mniej znane dzieła wielkich artystów z ich krajów” mówi Joanna Nowak, dyrektor Pałacu w Rogalinie.
Renowacja Pałacu:
Prace renowacyjne rozpoczęto w lipcu 2007. W czerwcu 2009 zakończyła się realizacja dwuletniego projektu, przywracającego świetności dawnej rezydencji Raczyńskich, z uwzględnieniem potrzeb wynikających z muzealnej funkcji obiektu.
Nieczynny od lat korpus główny pałacu cieszy się znów pięknem odrestaurowanych podłóg, zrekonstruowanej stolarki, sztukaterii i kominków, a jego wnętrza dostępne będą dla osób niepełnosprawnych. Wymieniono w nim instalację elektryczną, dach ma wzmocnioną konstrukcję i nowe pokrycie. nad warunkami konserwatorskimi w galerii malarstwa czuwa system klimatyzacji i świetlik z szybami pochłaniającymi promienie ultrafioletowe.
Wszystkie budynki zespołu rezydencjonalnego wyposażone są w nowoczesne systemy zabezpieczające a ogrzewane są przez przyjazną środowisku kotłownię olejowo – gazową.